Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 października 2012 r. skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji, K. J. żądał wszczęcia postępowania administracyjnego i ustalenia na podstawie rejestrów, ewidencji, dokumentów pozostających w dyspozycji organu oraz zeznań świadków, faktu i okresu powierzenia mu stanowiska dowódcy OPI KP w S, oraz uznania, że w tym okresie powinien był otrzymywać uposażenie zgodne z zajmowanym stanowiskiem służbowym, a nie uposażenie referenta OPI, uznania, że przysługuje mu prawo do wyrównania świadczeń, oraz wypłaty odsetek za nieterminowo wypłacone należności stanowiące różnicę pomiędzy świadczeniami wypłaconymi a należnymi. W uzasadnieniu powyższego podał, że z akt dotyczących przebiegu jego służby nie wynika, aby decyzją administracyjną powierzono mu pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku dowódcy OPI KP w S i decyzji takiej do chwili obecnej nie otrzymał. Odnośnie wysokości należnego uposażenia przywołał art. 106 ustawy o Policji.
Komendant Powiatowy Policji pismem z dnia 8 listopada 2012 r. poinformował K. J., że jak wynika z akt osobowych z chwilą utworzenia Komendy Powiatowej Policji z dniem 1 stycznia 1999r, zajmował On stanowisko policjanta dowódcy drużyny Plutonu Patrolowo-Intrewencyjnego Komisariatu Policji w S, a w związku z wprowadzeniem dniem 1 lipca 2000 r. nowego katalogu stanowisk służbowych w Policji, został mianowany na równorzędne stanowisko służbowe referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji S. Stanowisko to zajmował do czasu przeniesienia do pełnienia dalszej służby w Komisariacie Policji w Ś. Zgodnie z Rozkazem Personalnym Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 15 kwietnia 2005 r. K. J. został z dniem 30 kwietnia 2005 r. zwolniony ze służby w Policji i obecnie posiada status emeryta -rencisty policyjnego, tym samym prowadzenie postępowania administracyjnego we wnioskowanej sprawie jest bezprzedmiotowe, jako że przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji mają zastosowanie do policjantów w służbie.
Organ stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie, której wszczęcia żądał K. J. byłoby dotknięte bezprzedmiotowością, ponieważ brak w tym przypadku sprawy administracyjnej w rozumieniu przepisu art. 1 pkt. 1 kpa. K. J. wniósł w dniu 14 listopada 2012 r. zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji, w trybie art. 37 kpa, na niezałatwienie sprawy zawisłej przez KPP w trybie i formie prawem przewidzianym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 22 maja 2013r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 20/13 odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji polegającą na braku rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania zgłoszonego w piśmie skarżącego z dnia 11 października 2012 r. odpis powyższego postanowienia skarżący otrzymał w dniu 24 czerwca 2013 r. (akta III SAB/Kr 20/13). Postanowienie to jest prawomocne.
W dniu 17 czerwca 2013 r. K. J. ponownie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji, zarzucając, że organ ten pozostaje w bezczynności w załatwieniu sprawy przed nim zawisłej, dotyczącej zajmowania przez skarżącego stanowiska dowódcy OPI (Ogniwo Patrolowe Interwencyjne) Komisariatu Policji w S. Skarżący podał, że w tej sprawie było prowadzone postępowanie przez WSA w Krakowie do sygnatury akt III SAB/Kr 20/13, jednak jego skarga została odrzucona z powodu jego "błędów proceduralnych". Nie stoi to jednak na przeszkodzie ponownemu jej wniesieniu, gdyż sprawa nie jest prawomocnie osądzona. Skarżący zarzucił, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie całkowitym bądź częściowym, nie przeprowadza dowodów mających na celu ustalenie prawdy obiektywnej i nie wydaje decyzji administracyjnej w sprawie powierzenia mu obowiązków.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej odrzucenie. Organ przedstawił przebieg służby K. J. i powołał się argumenty, które legły u podstaw odrzucenia skargi przez tut. Sąd w sprawie III SAB/Kr 20/13.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy organ w ustalonym terminie nie podjął określonych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, albo mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub czynności.
Terminy załatwiania spraw zostały określone w art. 35 k.p.a.. zgodnie z tym przepisem, sprawy nie wymagające postępowania wyjaśniającego winny być załatwiane niezwłocznie (§1 i § 2), sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego - nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowane - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (§3).
Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W przypadku skarg na bezczynność organów strona jest zobowiązana wyczerpać tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a., natomiast nie jest związana żadnymi terminami do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skargę do sądu administracyjnego na bezczynność, w myśl art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, organem wyższego stopnia w stosunku do komendanta powiatowego Policji jest komendant wojewódzki Policji.
Skarżącemu służył zatem przewidziany art. 37 § 1 k.p.a. środek zaskarżenia w postaci zażalenia do Komendanta Wojewódzkiego Policji, z którego nie skorzystał przed wniesieniem do Sądu w dniu 17 czerwca 2013 r. niniejszej skargi na bezczynność. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący wniósł zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w trybie art. 37 kpa, w dniu 14 listopada 2012 r., jednak zażalenie to poprzedzało wniesienie poprzedniej skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego, tj. w sprawie III SAB/Kr 20/13. Zdaniem sądu, nie może ulegać wątpliwości w świetle regulacji przepisów art. 37 kpa i art. 52 § 1 p.p.s.a., że wniesienie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa, jako wymagany prawem warunek formalny wniesienia skargi na bezczynność, winno poprzedzać wniesienie każdej skargi na bezczynność, niezależnie od tego, że strona po raz kolejny zarzuca organowi bezczynność w tym samym postępowaniu.
W przeciwnym razie, wniesienie jeden raz zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa otwierałoby drogę, czyli stanowiłoby warunek formalny wniesienia nieokreślonej ilości skarg na bezczynność w tym samym postępowaniu, co byłoby sprzeczne z nie budzącą wątpliwości, przytoczoną wyżej regulacją.
Zatem skarżący nie wyczerpał dostępnych mu środków zaskarżenia. Tymczasem skorzystanie z tego środka zaskarżenia (niezależnie od sposobu rozstrzygnięcia o tym zażaleniu przez organ wyższego stopnia), warunkuje dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1- 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.