Uzasadnienie
K. Ż. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą F.H.U A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty (data wpływu skargi do organu w dniu 9 czerwca 2014 r.) wobec niezałatwienia jej wniosku z 22 stycznia 2013 r. o wydanie decyzji (postanowienia) w sprawie ustalenia i wypłaty wynagrodzenia za dozór 21 pojazdów umieszczonych na jej parkingu w latach od 1991 do 2008 r. od dnia wydania dyspozycji usunięcia pojazdów przez Policję do dnia ich przejęcia przez Skarb Państwa.
W piśmie z dnia 10 października 2014 r. skarżąca oświadczyła, że cofa skargę, uzasadniając cofnięcie faktem, iż po wniesieniu skargi Starosta załatwił jej wniosek, wydając w dniu 16 czerwca 2014 r. postanowienie znak [...] ustalające wynagrodzenie za dozór usuniętych z drogi 21 pojazdów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a (Dz. U. 2012 r., poz.270 ze zm) stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętą wadą nieważności.
Przyjmując, że w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne, Sąd uznał cofnięcie skargi przez K. Ż. za skuteczne.
Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd umorzył postępowanie sądowe.
W pkt II postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.