Uzasadnienie
postanowienia WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2014r.
W dniu 28 maja 2013r. do Urzędu Miasta wpłynął wniosek E. M.-S. o wymeldowanie E. S. z mieszkania nr [...] przy ul. A w K. Pismem z dnia 31 maja 2013r. Nr [...] Inspektor Referatu Postępowań Meldunkowych Wydziału Spraw Administracyjnych Urzędu Miasta wezwał E. M. – S. do wykazania legitymacji prawnej poprzez dostarczenie oryginału lub poświadczonego urzędowo aktualnego dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu przy ul. A w K. W odpowiedzi E. M. – S. nadesłała kserokopię wyroku Sądu Rejonowego z dnia 30 czerwca 1986r., sygn. akt [...], w którym stwierdzono, że E. M. wstąpiła w stosunek najmu lokalu mieszkalnego, położonego w K przy ul. A w miejsce zmarłej najemczyni S. M. Pismem z dnia 27 czerwca 2013r. Nr [...] Kierownik Referatu Postępowań Meldunkowych Wydziału Spraw Administracyjnych Urzędu Miasta poinformował E. M. – S., że z uwagi na nieusunięcie przez nią braków formalnych, nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie wymeldowania E. S. z mieszkania przy ul. A w K. W dniu 10 lipca 2013r. do Urzędu Miasta wpłynął ponowny wniosek E. M. – S. o wymeldowanie E. S. z mieszkania nr [...] przy ul. A w K. W piśmie z dnia 15 lipca 2013r.
Nr [...] Kierownik Referatu Postępowań Meldunkowych Wydziału Spraw Administracyjnych Urzędu Miasta podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko o niewszczynaniu postępowania w sprawie wymeldowania E. S. z mieszkania przy ul. A w K z uwagi na niewykazanie przez E. M. – S., że posiada legitymację prawną potwierdzającą uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o wymeldowanie w/w osoby.
W dniu 9 lipca 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga E. M. – S. na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie o wymeldowanie E. S. z mieszkania przy ul. A w K. Skarga została przesłana do Prezydenta Miasta w dniu 11 lipca 2013r.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skarg na bezczynność organu, polegającą na niezajęciu przez organ administracji stanowiska w sprawie w przypisanej prawem formie, np. decyzji czy postanowienia, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267, zwanej dalej k.p.a.). Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie, o którym mowa w cytowanym przepisie, jest środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a.
W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie powszechnie przyjmuje się, iż wniesienie skargi na bezczynność organu należy poprzedzić zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Tylko zachowanie powyższej procedury pozwala uznać, iż skarga została skutecznie wniesiona i że może być rozpoznana przez sąd.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż skarżąca nie poprzedziła skargi na bezczynność Prezydenta Miasta zażaleniem wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W zgromadzonej w niniejszej sprawie dokumentacji brak jest bowiem jakichkolwiek dokumentów potwierdzających wniesienie takiego zażalenia. Należy zatem stwierdzić, że skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia i tym samym nie zachowała trybu wniesienia skargi do sądu.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i z tego powodu została ona odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.