Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 stycznia 2017 r. K. J., powołując się na ustawę z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą oraz pkt 26 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalenia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu, zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o przeprowadzenie postępowania w przedmiocie uznania lub odmowy uznania stwierdzonego u niego wirusowego zapalenia wątroby typu C po zwolnieniu ze służby, ustalenia właściwego i długotrwałego co najmniej uszczerbku na zdrowiu i konieczności przejścia bardzo ciężkiego leczenia tej choroby i związanych z nią powikłań po leczeniu, i wystąpienia w tym zakresie szczególnego zagrożenia dla zdrowia i w następstwie dla życia oraz przyznanie mu odszkodowania w kwocie 25.000 zł.
Pismem z dnia 6 kwietnia 2020 r. skarżący K. J. złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wniosku z dnia 24 stycznia 2017 r. o uznanie choroby wirusowego zapalanie wątroby typu C za chorobę zawodową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowania administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowania, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Jednocześnie, wskazać należy, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa jest kolejną sprawą skarżącego dotyczącą bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w przedmiecie uznania choroby wirusowego zapalanie wątroby typu C za chorobę zawodową. Sąd w niniejszym składzie podziela argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu postanowienia z dnia 24 września 2019 r. sygn. akt III SAB/Kr 101/19.
Jak wynika z akt sprawy skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o przeprowadzenie postępowania w przedmiocie uznania lub odmowy uznania stwierdzonego u niego wirusowego zapalenia wątroby typu C oraz przyznanie mu odszkodowania w kwocie 25.000 zł. Jako podstawę prawną swoich żądań skarżący wskazał przepisy ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz. U. z 2018 r. poz. 1448) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalenia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 866). Ustawa o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą, stosownie do treści art. 1 pkt 1 lit. a, określa zasady i tryb przyznawania i wypłaty jednorazowego odszkodowania przysługującego w razie wypadku pozostającego w związku ze służbą, lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.
Świadczenia odszkodowawcze przysługują m.in. funkcjonariuszowi Policji, który doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku albo choroby (art. 2 ust. 1 w/w ustawy). W świetle art. 34 ust. 1 tej ustawy prawo do świadczeń odszkodowawczych i ich wysokość ustala się w drodze decyzji. Natomiast stosownie do treści art. 38 ust. 1 omawianej ustawy, od decyzji wydanej w sprawie przyznania świadczeń odszkodowawczych przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy Kodeks postępowania cywilnego. Odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych przysługuje także w razie niewydania decyzji w terminie 60 dni od dnia zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia odszkodowawczego bądź powstania obowiązku wszczęcia postępowania z urzędu. Odwołanie można wnieść w każdym czasie po upływie tego terminu (art. 38 ust. 2 cytowanej ustawy).
Powyższe przepisy wyraźnie wskazują, że w ramach omawianego postępowania w sprawie przyznania świadczenia odszkodowawczego nie jest wydawana decyzja, na którą służyłaby skarga do sądu administracyjnego. Odwołanie od decyzji zapadłej w omawianym przedmiocie służy bowiem do sądu powszechnego – sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Co więcej, odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych przysługuje także w przypadku niewydania decyzji w terminie 60 dni od dnia zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia odszkodowawczego. To z kolei prowadzi do wniosku, że zaskarżenie decyzji w sprawie świadczeń odszkodowawczych a także ewentualnej "bezczynności" w zakresie niewydania w ustawowym terminie decyzji we wskazanym przedmiocie może być skierowane do sądu powszechnego, a nie sądu administracyjnego.
Należy jednocześnie wskazać, że stosownie do treści art. 476 § 2 pkt 5 oraz § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460 z późn. zm.) - sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych dotyczących świadczeń odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą wojskową lub służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Biurze Ochrony Rządu, Służbie Ochrony Państwa, Służbie Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, oraz Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, a także sprawy wszczęte na skutek niewydania decyzji we właściwym terminie przez organ rentowy są sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych dla których właściwe są sądy powszechne, przy czym organami rentowymi są także wojskowe organy emerytalne oraz organy emerytalne resortów spraw wewnętrznych i sprawiedliwości, a także inne organy wojskowe i organy resortów spraw wewnętrznych i sprawiedliwości - właściwe do wydawania decyzji w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 476 § 4 pkt 3 K.p.c.). Żądanie skarżącego należy zatem do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, a w sprawach tego typu właściwy jest sąd powszechny.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że będąca przedmiotem skargi sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.