Uzasadnienie
W dniu 17 sierpnia 2011r. Z. G. wniosła skargę na bezczynność Starosty. Skarżąca podała, że bezczynność organu dotyczyła wezwania do usunięcia stanu niezgodności z prawem poprzez wydanie zgodnie z poleceniem Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii zawartym w piśmie z dnia 24 maja 2011r. znak: [...], map działek nr ewidencyjny 356 i 357 w A, które oddawałyby ich stan prawny i faktyczny na podstawie danych zbieranych w latach 1908-1958. Skarżąca podniosła, że ww. pismem Zastępca Głównego Geodety Kraju wskazał, iż skarżąca powinna się zwrócić do Starosty o wydanie wskazanych w tym piśmie map. Pismem z dnia 7 czerwca 2011r. skarżąca wystąpiła do Starosty o wydanie map zgodnie z zaleceniem GUGiK i na pismo to nie otrzymała żadnej odpowiedzi.
Następnie pismem z dnia 8 lipca 2011r. wezwała Starostę do usunięcia stanu niezgodności z prawem i również na to pismo nie uzyskała odpowiedzi. Dlatego zdaniem skarżącej Starosta dopuścił się bezczynności. Ponadto skarżąca wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych.
W odpowiedzi na skargę Starosta wyjaśnił, że na powołane w skardze pismo z dnia 8 lipca 2011r. Starosta 12 lipca 2011r. sporządził odpowiedź, w której poinformował wnioskodawczynię, że nie posiada map geodezyjnych z okresu 1908-1958. Do pisma załączono uwierzytelnione kserokopie mapy ewidencyjnej sporządzonej w latach 1958-1959 dla działek nr 356 i nr 357 obrębu A z zaznaczeniem, że jest to najstarszy dokument kartograficzny znajdujący się w posiadaniu Starostwa. Ponadto w piśmie tym opisano stan prawny wskazanych działek nr 356 i nr 357, podając m.in. numer księgi wieczystej, operat podziałowy działki nr 357. Ponieważ działka nr 356 stanowi własność osoby prywatnej, a Z. G. nie przedłożyła pełnomocnictwa właściciela nieruchomości, organ podał wyłącznie podstawę prawną wpisu.
Natomiast w aktualnych rejestrach ewidencji gruntów brak jest adnotacji o numerze księgi wieczystej. Starosta wyjaśnił, że odpowiedź ta omyłkowo nie została przesłana do Z. G., lecz Starosta pismem z dnia 18 sierpnia 2011r. przesłał wyżej opisane pismo wraz z załącznikami, przepraszając jednocześnie za zaistniałą sytuację.
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 4 listopada 2011r. zwolnił skarżącą od kosztów sądowych.
Na rozprawie w dniu 8 lutego 2012r. wezwał skarżącą do wykazania, iż składała zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę. Skarżąca oświadczyła, że nie składała takiego zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 52 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w skrócie "ppsa", stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli skarga dotyczy, tak jak w niniejszej sprawie, bezczynności organu administracji, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie przewidzianym w art. 37 kpa. Zażalenie to służy do organu wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Zażalenie to jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 ppsa, który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 listopada 2008r. sygn. akt I OSK 1401/08 (Lex Omega nr 466382) brak w aktach organu dokumentu świadczącego o wyczerpaniu przez skarżącego środków zaskarżenia stanowi podstawę do wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi na podstawie art. 49 § 1 ppsa.
W niniejszej sprawie skarżąca, wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi oświadczyła, że nie składała zażalenia w trybie art. 37 kpa do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na niezałatwienie sprawy przez Starostę.
Niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym powoduje niedopuszczalność skargi. W związku z powyższym skarga na bezczynność Starosty wniesiona przez Z. G. była niedopuszczalna i dlatego należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ppsa.