Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 marca 2022 r. K. J. (dalej: skarżący), złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie zaświadczenia o treści "sierż. szt. w stanie spoczynku K. J. pełnił czynną służbę w Policji w jej szczególnych warunkach bądź właściwościach i w tym zakresie posiada stwierdzoną trwale naruszoną sprawność organizmu uniemożliwiającą czynną służbę w Policji (...)" oraz, że "istnieje bezsporny związek tego naruszenia sprawności i ustalony procentowo przez biegłych komisji lekarskiej ze szczególnymi warunkami i właściwościami czynnej służby policjanta (...)".
Komendant Wojewódzki Policji w dniu 22 marca 2022 roku przekazał wniosek do rozpatrzenia zgodnie z właściwością Komendantowi Powiatowemu Policji, który zwrócił wniosek w dniu 31 marca 2022 roku uznając się za niewłaściwego w przedmiotowej sprawie. Ostatecznie Komendant Wojewódzki Policji, rozstrzygając wątpliwości, pismem z dnia 6 kwietnia 2022 roku przekazał sprawę ponownie, do załatwienia, Komendantowi Powiatowemu Policji.
W związku z powyższym Komendant Powiatowy Policji postanowieniem nr [...] z dnia 13 kwietnia 2022 roku odmówił wydania zaświadczenia o treści wskazanej przez skarżącego.
Skarżący, pomimo powyższych okoliczności, złożył w dniu 16 kwietnia 2022 roku oraz 23 kwietnia 2022 roku ponaglenia do Komendanta Głównego Policji w związku z bezczynnością Komendanta Wojewódzkiego Policji w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 20 marca 2022 roku, a następnie skargi z dnia 19 kwietnia 2022 roku oraz 26 kwietnia 2022 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Następnie pismem z dnia 11 maja 2022 r., K. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, kolejną skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 marca 2022 r. o wydanie zaświadczenia, żądając m.in:
- 1. zobowiązania organu do niezwłocznego załatwienia sprawy skarżącego poprzez pozytywne załatwienie wniosku lub odmowę jego załatwienia;
- 2. stwierdzenie, że organ dopuścił się nieuzasadnionej przewlekłości w przedmiotowej sprawie oraz czy miało to charakter rażącego naruszenia prawa;
- 3. przyznania od skarżonego organu administracji sumy pieniężnej w zakresie uznania sądowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 392, dalej jako: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Należy zauważyć, iż z chwilą wniesienia skargi do właściwego organu powstaje nowy stosunek procesowy łączący z jednej strony skarżącego i organ administracji publicznej, a z drugiej strony każdy z tych podmiotów z sądem administracyjnym. Jest to więc równoznaczne z faktem wszczęcia postępowania sądowego i wywołuje skutki zarówno procesowe jaki materialnoprawne. Jedną z konsekwencji procesowych związanych z wniesieniem skargi jest tzw. zawisłość sprawy (lis pendens) oznaczająca, że pomiędzy tymi samymi stronami w zakresie tego samego przedmiotu sporu zostało skutecznie wszczęte postępowanie i do czasu jego prawomocnego zakończenia nie można w tym samym zakresie zainicjować kolejnej sprawy. Ze stanem sprawy w toku mamy zatem do czynienia w przypadku tożsamości sprawy wcześniej wszczętej.
O istnieniu stanu sprawy w toku przesądza tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (zob. np. postanowienie NSA z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt I GSK 1077/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").
Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami.
W orzecznictwie wskazuje się, że warunkiem powodującym powstanie stanu sprawy w toku jest tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 937/09, CBOSA). O tożsamości spraw administracyjnych można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt I GSK 1077/11, CBOSA).
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, należy zauważyć, że skarżący zarzuca Komendantowi Wojewódzkiemu Policji bezczynność w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 20 marca 2022 r. o wydanie zaświadczenia.
Sądowi jest wiadomym z urzędu, że w dniu 19 kwietnia 2022 roku, a następnie w dniu 26 kwietnia 2022 roku K. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie rozpoznania tego samego podania z dnia 20 marca 2022 r. Ze względu na identyczność przedmiotu skargi uznano, że skarga złożona w dniu 26 kwietnia 2022 roku stanowi uzupełnienie skargi złożonej w dniu 19 kwietnia 2022 roku i sprawa toczy się pod sygn. akt III SAB/Kr 45/22.
W tych okolicznościach niedopuszczalne było zatem wniesienie kolejnej skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w zakresie nierozpoznania podania z dnia 20 marca 2022 r.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.