Uzasadnienie
J. S. wniósł w dniu 14 lipca 2015 r. skargę, w której zarzucił Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu bezczynność i przewlekłość postępowania w przedmiocie decyzji o chorobie zawodowej przewlekłego zapalenia okołostawowego barku. Wskazał, że postępowanie toczy się kilka lat, organy nie przeprowadziły czynności dowodowych, pomimo składanych przez skarżącego wniosków oraz bez uzasadnionego powodu przedłużały postępowanie w sprawie.
Powiatowy Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.) w brzmieniu na dzień wniesienia skargi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3 p.p.s.a., a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a powołanej na wstępie ustawy. Badanie merytorycznej zasadności skargi na bezczynność i przewlekłość działania organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłość) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że uprzednie złożenie zażalenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.): w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego jest w stosunku do państwowego powiatowego i państwowego granicznego inspektora sanitarnego - państwowy wojewódzki inspektor sanitarny.
Wynika z powyższego, że skuteczność niniejszej skargi uzależniona jest od poprzedzenia jej zażaleniem do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego.
Z materiału dowodowego sprawy wynika, że J. S. nie wniósł wymaganego zażalenia, co uzasadnia odrzucenia jego skargi na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W pkt II postanowienia Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.