Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 stycznia 2016 roku skarżący – K. J. wezwał Komendanta Powiatowego Policji do usunięcia naruszenia prawa poprzez przeprowadzenie badań w zakresie BHP na zajmowanych przez niego stanowiskach służbowych w Policji i przeprowadzenia badań czynników szkodliwych dla zdrowia i życia oraz czynników szczególnej uciążliwości na zajmowanych stanowiskach służbowych.
W odpowiedzi na wniosek z dnia 28 stycznia 2016 roku Komendant Powiatowy Policji pismem z dnia 4 lutego 2016 roku [...] udzielił odpowiedzi skarżącemu, podkreślając po raz kolejny (poprzednio m.in. w piśmie z dnia 23 listopada 2015 roku, [...]) iż w Komendzie Powiatowej Policji znajdują się decyzje Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 28 lutego 2001 roku i Nr [...] z dnia 26 lutego 2002 roku w sprawie powołania komisji do oceny i kwalifikacji warunków pełnienia służby jako uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia, uprawniających funkcjonariuszy Policji do uzyskania urlopu dodatkowego. Komisje te powoływane były w oparciu § 46 zarządzenia Nr 29 MSWiA z dnia 11 czerwca 1997 roku w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjantów, zawieszania w czynnościach służbowych oraz zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego (Dz. Urz. MSW z dnia 23 czerwca 1997 roku Nr 5 poz. 49).
Z decyzjami tymi wnioskujący miał okazję się zapoznać w siedzibie KPP, mieszczącej się w Z, ul. K, w dniu 3 grudnia 2015 roku.
Ponadto poinformowano skarżącego, iż w następnych latach kwestię powoływania komisji do oceny i kwalifikacji warunków pełnienia służby jako uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia, uprawniających funkcjonariuszy Policji do uzyskania urlopu dodatkowego, regulowało Rozporządzenie MSWiA z dnia 7 czerwca 2002 roku w sprawie wprowadzenia płatnych urlopów dodatkowych dla policjantów (Dz. U. Nr 81, poz. 741).
Poinformowano skarżącego, iż obecnie funkcjonująca w KPP Komisja Bezpieczeństwa i Higieny Pracy działa w oparciu o art. 237 i art. 23713 Kodeksu pracy. Działania tej służby nie wskazują, by od 2002 roku w KPP występowały czynniki szkodliwe lub uciążliwe dla zdrowia, powodujące przekroczenie ich najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń. Również według ostatniej oceny komisji z dnia 23 listopada 2015 roku, funkcjonariusze/pracownicy KPP nie pełnią służby w warunkach narażenia na czynniki szkodliwe.
W związku z tym zawiadomiono skarżącego, iż nie zachodzi konieczność wnioskowania o przeprowadzenie badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia lub warunków uciążliwych występujących w środowisku służby.
W reakcji na udzieloną odpowiedź skarżący pismem z dnia 27 maja 2016 roku złożył poprzez Komendę Główną Policji zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w zakresie przeprowadzenia prawem nakazanych badań BHP, badań czynników szkodliwych i uciążliwych występujących w środowisku służby, uprawniających do urlopów dodatkowych oraz zaniechania przez organy ds. osobowych obowiązku wynikającego z art. 104 k.p.a. w zakresie konstytutywności działań czy czynności w przedmiocie konkretyzacji prawa.
W dniu 16 czerwca 2016 roku Komendant Powiatowy Policji przesłał do Wydziału Kontroli KWP sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wraz z wnioskami za [...].
W sprawozdaniu podtrzymano stanowisko zawarte w piśmie z dnia 4 lutego 2016 roku [...].
Organ w sprawozdaniu z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego skargę skarżącego z dnia 10 maja 2016 roku w zakresie przestrzegania przez Komendanta Powiatowego Policji przepisów prawa w zakresie właściwej ochrony zdrowia i życia funkcjonariuszy Policji, w tym dokonywania właściwych i prawem określonych badań w zakresie BHP i zapewniania należytej ochrony przed czynnikami szkodliwymi dla zdrowia i życia, przeciwdziałania ich występowania w środowisku służby, zabezpieczenia w należyte środki ochrony osobistej oraz ochrony przed zakażeniami i ujawniania ich wystąpienia, a związanych z wykonywanymi czynnościami służbowymi, szczegółowo wyjaśnił wszystkie kwestie.
Przedmiotowe sprawozdanie wraz z całością zgromadzonej w tej sprawie dokumentacji zostało przesłane w dniu 31 maja 2016 roku za [...] do Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji do sprawy [...].
Uznano, iż brak jest podstaw do prowadzenia czynności administracyjnych zmierzających do wydania decyzji w zakresie przyznania bądź odmowy nabycia przez skarżącego uprawnień do urlopów dodatkowych w związku pełnieniem przez niego służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia.
Biorąc powyższe pod uwagę Komendant Powiatowy Policji wniósł o uznanie skargi skarżącego za niepotwierdzoną.
Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających p.o. Zastępca Naczelnika Wydziału Kontroli KWP w dniu 29 czerwca 2016 roku pismem [...] udzielił odpowiedzi skarżącemu na złożone przez niego zażalenie z dnia 27 maja 2016 roku.
W przedmiotowym piśmie poinformowano skarżącego, iż kwestie dotyczące przeprowadzenia badań w zakresie BHP, badań czynników szkodliwych i uciążliwych występujących w środowisku służby uprawniających do przyznania urlopów oraz zaniechania przez organy ds. osobowych obowiązku wynikającego z art. 104 k.p.a. w zakresie konstytutywności działań były już szczegółowo i wnikliwie wyjaśniane zarówno przez KPP, jak i KWP. Stwierdzono, iż stanowisko w tej sprawie pozostaje nadal aktualne, jak w przesłanych wcześniej pismach – [...] z dnia 23 listopada 2015 roku, [...] z dnia 4 lutego 2016 roku, znak sprawy [...] z dnia 1 grudnia 2015 roku oraz znak sprawy [...] z dnia 10 czerwca 2016 roku. W związku z tym nie przychylono się do zarzutu bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w ponownie przedstawionej przez skarżącego sprawie.
Mając na względzie obecną skargę skarżącego z dnia 30 maja 2016 roku na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji organ podkreślił, iż jest to kolejny wniosek skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z zakresu działania w Komendzie Powiatowej Policji komisji do oceny warunków uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, uprawniających policjantów do uzyskania urlopu dodatkowego.
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w zakresie spraw leżących w konstytutywnych obowiązkach skarżonego organu w przedmiocie prawem nakazanych działań i czynności związanych z ochrona BHP funkcjonariusza Policji, jak i prawem nakazanych działań i czynności związanych z ochroną BHP funkcjonariusza Policji, jak i prawem nakazanych działań i czynności faktycznych organu ds. osobowych Policji, gdzie w zakresie przedmiotowych spraw pismem z dnia 28 stycznia 2016 roku wezwał skarżony organ do usunięcia naruszenia prawa i dopełnienia rzeczonych obowiązków, inicjując tym samym postępowanie administracyjne, w którym skarżony organ nie podjął żadnej prawem nakazanej czynności dla tej instytucji, umożliwiającej skarżącemu kontrolę instancyjną i pozainstancyjną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej skargą sąd administracyjny obowiązany jest ocenić jej dopuszczalność, w tym dopuszczalność drogi sądowej. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718; powoływanej dalej jako p.p.s.a.) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd skargę odrzuca.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Powiatowego Komendanta Policji polegająca - zdaniem skarżącego – na niepodjęciu prawem nakazanych działań i czynności związanych z ochroną BHP funkcjonariusza Policji, jak i prawem nakazanych działań i czynności faktycznych organu ds. osobowych Policji.
Pismo skarżącego z dnia 27 maja 2016 r. zostało przez organ zakwalifikowane jako skarga w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 23; powoływana dalej jako k.p.a.)
Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.
Zdaniem Sądu organ prawidłowo zakwalifikował pismo skarżącego z dnia 27 maja 2016 r. jako skargę powszechną (skargę w trybie działu VIII k.p.a.), gdyż zawiera ono zarzuty dotyczące nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy, nie zawiera natomiast innych wniosków, które pozwalałyby na zakwalifikowanie pisma jako wniosku w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym czy zabezpieczającym.
Skarga do sądu administracyjnego zarzuca natomiast bezczynność organu, polegającą niepodjęciu nakazanych działań i czynności. W postępowaniu skargowym, analogicznie jak w postępowaniu jurysdykcyjnym, przyjęto instytucję sygnalizacji dla zwalczania bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Na niezałatwienie skargi w terminie lub przewlekłe prowadzenie postępowania służy zatem skarżącemu zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeśli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Możliwości wyegzekwowania od organu obowiązku udzielenia odpowiedzi na skargę wyczerpują się w instytucjach uregulowanych w art. 36-38 k.p.a. W razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. stronie nie służy natomiast skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 14 października 2010 r., II OSK 2019/10, LEX nr 743368). Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania skargowego nie są bowiem ani decyzjami administracyjnymi, ani postanowieniami, ani aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Warszawie z 17 sierpnia 2005 r., I SA/Wa 1271/04, LEX nr 191974).
Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego przysługuje na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W oparciu o powyższe regulacje należy stwierdzić, że na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania skargowego skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.
Mając zatem na uwadze, że skarga w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna, podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.