Uzasadnienie
S. Ś. (zwany dalej skarżącym), wniósł skargę na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w przedmiocie odmowy wydania karty parkingowej.
W odpowiedzi na przedmiotową skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.
Zarządzeniem z 6 października 2015r. WSA w Krakowie wezwał skarżącego do wykazania, że wniesienie skargi poprzedzone zostało wezwaniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności do usunięcia naruszenia prawa w trybie art.37 k.p.a. – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący w odpowiedzi na powyższe pismo poinformował, że "telefonicznie zwracał się ze skargą do organów wyższego stopnia na rażące zaniedbania przy załatwieniu tej sprawy".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Zgodnie z brzmieniem art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącym w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. (...)
Po pierwsze wskazać należy, iż postępowanie w zakresie bezczynności organu w załatwianiu sprawy administracyjnej reguluje art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.). Brzmienie art. 37 k.p.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przez art.35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronom służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Zatem niezbędną przesłanką do złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest wcześniejsze złożenie w/w zażalenia do organu wyższego stopnia lub – jak ma to miejsce w przypadku Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności – wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez ten organ. Stanowisko takie od dawna jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak w wyroku z 24.05.2001r., sygn. akt IV SA 572/99 NSA w Warszawie (publ. w ONSA 2002/3/116) stwierdził, iż wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność. Pogląd ten odnieść należy do wezwania usunięcia naruszenia prawa.
Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia lub przez sam organ w przypadku wezwania do usunięcia naruszenia prawa, strona może dopiero wówczas wnieść skargę na bezczynność organu do sądu administracyjnego.
Jak wynika z przedstawionych akt sprawy administracyjnej oraz odpowiedzi na skargę skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, przysługujących mu w toku postępowania administracyjnego z mocy art. 37 k.p.a., przed wniesieniem skargi do Sądu.
W niniejszej sprawie wobec ustalenia, że w aktach administracyjnych przekazanych do Sądu brak jest dowodu wyczerpania środków prawnych przed wniesieniem skargi, Sąd wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień w tej kwestii.
W zakreślonym przez Sąd terminie tj. do 20 października 2015 r. skarżący nie wykazał, aby wniesiona do Sądu skarga była poprzedzona wezwaniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 k.p.a. – co jest konieczną przesłanką skutecznego złożenia skargi na bezczynność organu.
Wobec zatem niewyczerpania przez skarżącego trybu przedskargowego (tj. uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa) skarga na bezczynność jest niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), który mówi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.