Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 10 lipca 2020 r., sygn. akt III SAB/Kr 63/20

Uzasadnienie

A. F. pismem z dnia 17 marca 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Rady Miasta Zakopane w sprawie rozpatrzenia jego skargi na działanie Burmistrza Miasta Zakopane.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Zakopane reprezentowana przez Burmistrza Miasta Zakopane wniosła o jej odrzucenie. Organ wskazał, że z treści skargi wynika, że A. F. zarzucił Radzie Miasta Zakopane bezczynność dotyczącą rozpatrzenia jego skargi z dnia 4 października 2019 r. Przedmiotem tej skargi było żądanie przywrócenia zgodnej z prawem organizacji ruchu na Placu Niepodległości w Zakopanem. Uchwałą z dnia 12 marca 2020 r. podjętą na podstawie art. 229 pkt 3 i art. 238 § 1 K.p.a. Rada Miasta Zakopane uznała skargę za bezzasadną. Organ stwierdził, że skoro nawet na uchwałę w sprawie rozpatrzenia skargi wydaną na podstawie art. 229 i następne K.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym bardziej nie ma prawnej możliwości zaskarżenia bezczynności organu w takich sprawach. Zatem skarga na bezczynność w sprawie rozpoznawanej w trybie skargowym z K.p.a. powinna zostać odrzucona jako niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. (§ 2a) i w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Z przytoczonych przepisów wynika, że wniesienie skargi na bezczynność organu jest możliwe, gdy przepis prawa obliguje organ administracji publicznej do wydania jednego z wymienionych rozstrzygnięć, a mimo to organ go nie wydaje.

W związku z powyższym skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Poza tym należy wskazać, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie właściwy organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie, jednak - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności.

W przedmiotowej sprawie A. F. wniósł skargę na bezczynność Rady Miasta Zakopane w związku z nierozpatrzeniem skargi na działanie Burmistrza Miasta Zakopane. Podnieść należy, że organ uchwałą z dnia 12 marca 2020 r. nr XVIII/203/2020 działając w szczególności na podstawie art. 229 pkt 3 K.p.a. uznał skargę na działanie Burmistrza Miasta Zakopane za bezzasadną. W tym miejscu należy wyjaśnić, że "skarga powszechna" uregulowana jest w art. 221-240 K.p.a. (Dział VIII tej ustawy) i jest środkiem obrony interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi, może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga ta wnoszona jest w związku z już podjętym działaniem organu, ewentualnie w związku z brakiem takiego działania, ma na celu zwrócenie uwagi właściwym organom na wszelkie nieprawidłowości powstałe w wyniku takiego działania lub zaniechania.

Postępowanie w sprawie tego typu skarg ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego i kończy się czynnością materialno-techniczną, określoną w art. 238 § 1 K.p.a., informującą stronę o sposobie załatwienia skargi.

Tym samym sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych, kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2692/11). Albowiem jak wynika z treści art. 3 § 2 P.p.s.a. postępowanie skargowe uregulowane w Dziale VIII K.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjny. Z tych względów nie można również wnieść skutecznie skargi do sądu na bezczynność organu w tym zakresie.

Podsumowując należy zauważyć, że skarżący wniósł skargę na bezczynność Rady Miasta Zakopane w sprawie skargi powszechnej na działalność Burmistrza Miasta Zakopane. A zatem czynności podejmowane w sprawie miały miejsce w oparciu o postępowanie skargowe określone w K.p.a. Ponieważ sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania w sprawie tego typu skarg nie może również badać bezczynności organów w tym zakresie. O bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania stanowi art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., który odsyła jedynie do pkt 1-4a.

Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., odrzucił skargę.