Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką.
Określając majątek swój i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym uwidocznił, że zajmują mieszkanie o powierzchni 46,70 m2 ("nie własność"). Nie posiadają też zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Na stałe miesięczne dochody gospodarstwa domowego składa się 420 zł renty skarżącego, 153 zł przysługującego mu zasiłku pielęgnacyjnego, 733 zł emerytury matki skarżącego.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że z uwagi na wymienione przez siebie schorzenia i problemy zdrowotne jest osobą na pierwszej grupie inwalidztwa. Ma niską rentę. Opiekuje się obłożnie chorą matką, która jest także na pierwszej grupie. Podał, że na utrzymanie mieszkania przeznaczają 200 zł, na gaz 100 zł, na prąd 70 zł, na telefony 70 zł, na leki 130 zł, na zobowiązania do PKO 350 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Przepis art. 245 ppsa przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 §1 pkt. 1 ppsa) obejmuje zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Następuje to w sytuacji, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie z którego wynika, że przy sumarycznym dochodzie 1306 zł stałe miesięczne obciążenia gospodarstwa domowego skarżącego zamykają się kwotą 920 zł. W konsekwencji na żywność i wydatki bieżące dwuosobowej rodzinie pozostaje ok. 386 zł. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług takie środki z trudem wystarczają na skromną egzystencji. Skarżący nie ma też żadnego majątku. W rubryce 7.1 uwidocznił co prawda mieszkanie o powierzchni 46,70 m2 ale równocześnie poczynił przy tym wzmiankę, że nie stanowi ono jego własności. W rubryce 8 zaznaczył zaś wyraźnie, że matka jest emerytką bez majątku i nie posiada nieruchomości.
W takiej sytuacji konieczność wygospodarowania przez skarżącego środków na koszty sądowe i opłacenie pełnomocnika z wyboru jest problematyczne i uzasadnia twierdzenie, że skarżący nie jest w stanie ponieść tych kosztów. Jednocześnie, nie zachodzi obawa nadużycia przez stronę publicznego prawa podmiotowego do pomocy profesjonalnego pełnomocnika procesowego opłacanego prze Skarb Państwa już na etapie postępowania przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji. Nie można bowiem tracić z pola widzenia tej części wyjaśnień skarżącego gdzie podaje, ze on sam jest praktycznie ślepy a do tego ogranicza go dodatkowo konieczność sprawowania opieki nad obłożnie chorą matką.
Biorąc to wszystko pod uwagę udzielono więc skarżącemu zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.