Uzasadnienie
K. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie z wniosku z dnia 14 października 2016 r. o wydanie zaświadczenia.
Zarzucana bezczynność wystąpić miała w następujących okolicznościach.
W dniu 14 października 2016 r. K. J. - emerytowany funkcjonariusz Policji, złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji drogą elektroniczną wniosek o wydanie zaświadczenia następującej treści:
- - "zaświadcza się, iż pisemne polecenie wydane w imieniu i z upoważnienia Komendanta Głównego Policji numer [...] z dnia 30 maja 2005 r., stanowiło podstawę i nakaz wydania polecenia służbowego wydanego w imieniu i z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 3 czerwca 2005 r. numer [...], nakazującego podległym służbom i funkcjonariuszom podjęcie działań i czynności zmierzających do wzruszenia decyzji administracyjnych i odmawiania ich wykonalności, w zakresie w jakim decyzje w sprawach równoważnika za brak lokalu mieszkalnego obejmowały stan spoczynku ich adresatów i związania tym poleceniem służbowym, również w zakresie zastosowania zmian w normach rozporządzenia z roku 2002, w zakresie, w jakim to rozporządzenie zawierało i nadal zawiera ograniczenie jego stosowania z jego par. 11";
- - " zaświadcza się, iż zgodnie z rozdzielnikiem zamieszczonym w poleceniu [...] oraz w [...], przedmiotowe polecenia zostały skutecznie doręczone również do komórki organizacyjnej Komendy Powiatowej Policji, w celu ich wykonania, w zakresie w jakim te polecenia nakazywały podjęcie określonych w nich działań i czynności do wszystkich, bez względu na datę wydania przez organ decyzji administracyjnych i bez względu na art. 16 kpa w związku z art. 2 ustawy zasadniczej".
Postanowieniem z dnia 21 października 2016 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści.
W wyniku rozpoznania zażalenia K. J. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia 2 grudnia 2016 r. uchylił postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania stwierdzając, że wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia oraz nie wykazał w jakim zakresie określone żądanie odnosi się do uregulowań art. 217 i 218 kpa i należy go w związku z tym wezwać w trybie art. 64 § 2 kpa do uzupełnienia wniosku.
Pismem z dnia 30 grudnia 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji wezwał K. J. do uzupełnienia braków wniosku poprzez wykazanie interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania.
K. J. nie uzupełnił wniosku w wyznaczonym terminie. W dniu 4 stycznia 2017 r. złożył dwa pisma. W pierwszym powtórzył treść żądanego zaświadczenia oraz polemikę teoretyczną na temat istoty interesu prawnego, podsumowując stwierdzeniem, że w zakresie sprawy interes ten został wykazany w sposób wyczerpujący. W drugim piśmie zakwestionował zasadność wezwania go w trybie art. 64 § 2 kpa pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe pisma nie zawierały uzupełnienia wniosku w sposób wskazany przez organ.
Zgodnie z informacją zawartą w notatce urzędowej z dnia 12 stycznia 2017 r. organ pozostawił wniosek K. J. bez rozpoznania.
W skardze na bezczynność skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do wydania zaświadczenia w sprawach określonych wnioskiem oraz o stwierdzenie, że organ we wskazanej sprawie dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, iż skarżący nie wykazał interesu prawnego uzasadniającego wydanie zaświadczenia, co skutkowało wezwaniem do uzupełnienia powyższego braku. Wobec nieuzupełnienia braku w wyznaczonym terminie, zdaniem organu, zaistniały podstawy do pozostawienia go bez rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.
Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym przepisami procedury administracyjnej terminie organ nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, czy innego aktu. Do tego rodzaju wniosków prowadzi także definicja bezczynności sformułowana w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. - w brzmieniu ustalonym art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). Dla stwierdzenia bezczynności nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy zostało to spowodowane zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Okoliczności jakie spowodowały zwłokę oraz działania organu w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) i stopień przekroczenia terminów będą miały natomiast znaczenie przy ocenie Sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona efektem rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).
Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, iż K. J. złożył wniosek o wydanie zaświadczenia w dniu 14 października 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji wezwał skarżącego do uzupełnienia braków wniosku. Jak wynika z notatki urzędowej datowanej na dzień 12 stycznia 2017 r., wobec nieuzupełnienia braków, wniosek pozostawiono bez rozpoznania. Należy wskazać, iż przedmiotowe pismo z dnia 12 stycznia 2017 r. nie zostało doręczone skarżącemu. Nie został on również w żaden inny sposób poinformowany przez organ o sposobie rozpoznania wniosku.
W zaistniałej sytuacji, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpoznania przedmiotowego wniosku. Jednocześnie bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Skarżący do dnia rozpoznania niniejszej skargi nie otrzymał od organu stosownej informacji odnośnie sposobu załatwienia wniosku. W związku z powyższym Sąd uznał za zasadne zobowiązanie organu do rozpoznania przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt. Podkreślić przy tym należy, iż Sąd nie przesądza o merytorycznej treści rozstrzygnięcia. Rezultat postępowania należy do organu, zaś stronie będzie przysługiwało prawo jego podważenia w administracyjnym toku instancji. Bezspornie natomiast organ ma obowiązek załatwienia wniosku skarżącego z 14 października 2016 r. i udzielenia skarżącemu informacji odnośnie sposobu jego rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I. wyroku, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. orzekł jak w punkcie II. wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie III. wyroku