Uzasadnienie
Skarżący – K. J. - wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w związku z nie rozpatrzeniem jego wniosku o wydanie zaświadczenia dotyczącego pełnienia służby w Policji w warunkach szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia, uzasadniającego podwyższenie świadczenia emerytalnego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że na wniosek skarżącego Komendant Powiatowy Policji wydał w dniu [...] 2009 r. postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, które na skutek zażalenia zostało utrzymane w mocy postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 14 września 2009 r., [...].
Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi skarżącego na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 14 września 2009 r., [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddalił. Wobec tego, zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji skarga K. J. zarzucająca mu bezczynność powinna zostać odrzucona, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270), gdyż sprawa objęta tą skargą została już prawomocnie osądzona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270, zwanej dalej w skrócie – p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę:
- 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;
- 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;
- 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;
- 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;
- 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;
- 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Stosownie do treści art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Stosownie do treści § 2 art. 52 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Wobec powyższego, skoro w rozpatrywanej sprawie skarżący zarzuca bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji polegającą na nie wydaniu zaświadczenia dotyczącego pełnienia służby przez skarżącego w Policji w warunkach szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia, uzasadniającego podwyższenie świadczenia emerytalnego, to skarga taka winna być poprzedzona wniesieniem zażalenia do organu wyższego stopnia nad Komendantem Wojewódzkim Policji, w myśl art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.).
Skarżący, wezwany pismem z dnia 30 kwietnia 2012 r. (ekspediowanym w wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 26 kwietnia 2012 r.) do wykazania, że przed wniesienie skargi na bezczynność, wniósł zażalenie do Komendanta Głównego Policji, przedłożył za pismem z dnia 7 maja 2012 r. kopię pisma, przesłanego drogą platformy elektronicznej e-puap twierdząc, że kierował go do Komendanta Głównego Policji i w związku z tym wyczerpał drogę zażaleniową.
W ocenie Sądu, analiza wskazanego przez skarżącego pisma z dnia 29 lutego 2012 r., w szczególności jego adresata oraz zapisu, że oryginał podpisany własnoręcznie został przesłany do WSA w Warszawie, wykazała, iż nie można uznać go za środek prawny (zażalenie) kierowane do Komendanta Głównego Policji, skoro adresatem jego jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a w jego treści skarżący podtrzymuje zarzuty i wnioski w związku z wyznaczeniem na dzień 20 marca 2012 r. rozprawy do sygn. akt II SA/Wa 111/12 i przedstawia przebieg postępowania i działania organów Policji.
Wobec powyższego skarga K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji jest niedopuszczalna, w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., przez nie spełnienie warunków formalnych sensu stricto jej skutecznego złożenia, tj. uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia.
W takim stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270), orzekł jak w sentencji postanowienia.