Uzasadnienie
Skarżący K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z dnia 28 grudnia 2021 r. W skardze tej zarzucił bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji, która miała polegać na braku rozpatrzenia przez wskazany organ wniosku skarżącego z dnia 21 listopada 2021 r. Wniosek ten obejmował żądanie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Powiatowego Policji z dnia 24 października 2016 r. Nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia. Skarżący podał, że skargę poprzedził wniesieniem ponaglenia, które złożył do Komendanta Głównego Policji, za pośrednictwem organu, którego bezczynność w tej sprawie zarzuca.
Z nadesłanych akt sprawy wynika, że opisany wyżej wniosek skarżącego z dnia 21 listopada 2021 r. został złożony do Komendanta Powiatowego Policji (k. 1 a.a.), który pismo to potraktował jako skargę skierowaną do sądu administracyjnego. Sąd ustalił zarazem, iż przedmiotowy wniosek został zarejestrowany pod sygn. akt III SA/Kr 1667/21. Zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2022 r. sprawa wywołana tymże wnioskiem została zakreślona, a akta zostały w dniu 28 stycznia 2022 r. zwrócone do organu, tj. do Komendanta Powiatowego Policji, celem podjęcia stosownych czynności (k. 25 akt o sygn. III SA/Kr 1667/21).
W odpowiedzi na skargę organ wskazywał, że jest ona bezzasadna. Podkreślał, że wniosek skarżącego z dnia 21 października 2021 r., nigdy nie został doręczony Komendantowi Wojewódzkiemu Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
W sprawie tej zwrócić należy uwagę, że skarżący zaskarżył bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji mającą polegać na nierozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 21 listopada 2021 r. Jak wynika przy tym z akt sprawy, przedmiotowy wniosek nie został jednak złożony do Komendanta Wojewódzkiego Policji, lecz skierowany został do Komendanta Powiatowego Policji. Skoro więc, wg skarżącego, zaistniała w sprawie bezczynność w zakresie rozpoznania złożonego przez niego wniosku, który złożył do Komendanta Powiatowego Policji, to zarzut pasywności organu mógł zostać skierowany wyłącznie względem tego organu, do którego wniosek ten w istocie wpłynął, i który to organ miał nie nadać temu pismu stosownego biegu. Organem tym – co wyżej wskazano – był Komendant Powiatowy Policji. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego musiałoby przy tym zostać poprzedzone wniesieniem ponaglenia do organu wyższego stopnia tj. do Komendanta Wojewódzkiego Policji za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji (art. 37 par. 3 pkt 1 k.p.a.), co w sprawie nie zostało uczynione.
Tymczasem skarżący, jako organ któremu zarzucał w tej sprawie bezczynność – wskazał wadliwie Komendanta Wojewódzkiego Policji, a ponaglenie skierował do Komendanta Głównego Policji (k. 6). Podsumowując stwierdzić należy, iż skarżący, w tej sprawie zarzucił bezczynność niewłaściwego organu administracji.
Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329; dalej p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie było niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wskazanych w art. 58 par. 1 pkt 1-5a p.p.s.a.