Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz trzema córkami.
Określając majątek swój i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym uwidocznił, że w jego skład wchodzi mieszkanie o powierzchni 41 m2. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Miesięczne dochody gospodarstwa domowego skarżący oszacował na kwotę 800 zł przyznanych żonie z MOPS.
Uzasadniając swoje starania odniósł się do okoliczności nurtującej go sprawy.
Z uwagi na fakt, że nie jest to pierwsza ani jedyna sprawa jaką skarżący poddaje kognicji tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego, więc w oparciu o dodatkowe oświadczenia i dokumenty źródłowe jakie skarżący zechciał był złożyć na wezwanie przy sprawie prowadzonej do sygn. akt. II SA/Kr 294/12 okolicznościami znanymi z urzędu pozostaje, że małżonkowie są zarejestrowani jako osoby bezrobotne. Nie opłacają czynszu za mieszkanie. Posiadają zaległości w opłatach za energię elektryczną i gaz.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy albo w zakresie całkowitym o ile nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa wskazując na swój stan rodzinny, majątek, wysokość i źródło dochodów. Oświadczenie to uzupełnione informacjami znanymi na zasadzie notorii urzędowej jest wystarczające do oceny aktualnych możliwości płatniczych strony bez konieczności dokonywania dalszych wezwań. Obrazuje, że te nie rysują się specjalnie. Małżonkowie pozostają bowiem baz pracy a jedynym źródłem utrzymania pięcioosobowej rodziny jest pomoc społeczna w kwocie 800 zł. Skarżący nie posiada środków pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone celem pokrycia kosztów związanych z zainicjowanym postępowaniem sądowym. Okoliczność, że do skarżącego należy wykazane mieszkanie które zaspakaja potrzeby mieszkaniowe rodziny nie zmienia tego spojrzenia. Dokonanie bowiem jakichkolwiek rozporządzeń tym składnikiem majątkowym godziłoby w podstawy egzystencji rodziny.
Biorąc to wszystko pod uwagę udzielono więc skarżącemu wnioskowanej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kierując się wyłącznie przesłankami ekonomicznymi (tj. badano czy stronę stać na poniesienie określonego wydatku) nie zaś charakterem sprawy. Jedynym kryterium, od którego przepis art. 246 ppsa uzależnia przyznanie prawa pomocy jest bowiem brak możliwości poniesienia przez stronę jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 §2, art. 246 §1 pkt. 1 w zw. z art. 258 §1 i 2 pkt. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.