Uzasadnienie
Skarżący K. J. pismem z dnia 21 maja 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.
Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że wnioskiem z dnia 13 listopada 2018 r. skarżący wystąpił o ponowne ustalenie wysokości należnego mu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane w czasie służby w Policji urlopy wypoczynkowe oraz przyznanie różnicy pomiędzy kwotą należną i faktycznie wypłaconą. Decyzją nr [...] z dnia 11 stycznia 2019 r. Komendant Powiatowy Policji odmówił wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. W związku z wniesionym przez skarżącego odwołaniem Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia 5 kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W następstwie złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 447/19 uchylił decyzje organów obu instancji, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt III OSK 2203/21 oddalił skargę kasacyjną organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 21 maja 2021 r. K. J. złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Z akt sprawy wynika jednak, że Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 5 kwietnia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia 11 stycznia 2019 r. nr [...] odmawiającą wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. W wyniku złożonej skargi przez skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 447/19 uchylił decyzje organów obu instancji, z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 23 lutego 2021 r. sygn. akt III OSK 2203/21 oddalił skargę kasacyjną organu.
Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet i sądowego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.
Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.