Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 grudnia 2009r. Z. K. wniosła skargę na bezczynność Marszałka Województwa, działającego przez Dyrektora Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej, polegającą na nie załatwieniu jej sprawy dotyczącej przyznania świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego na rzecz jej córki M. A. przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej. Skarżąca wyjaśniła, iż dwukrotnie składała w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej wnioski o ustalenie prawa do świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego. Za każdym razem GOPS uznawał się za niewłaściwego w sprawie i przekazywał ją do Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej. W wyniku tego do dnia wniesienia skargi skarżąca nie otrzymała żadnej odpowiedzi w swojej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa, działający przez Dyrektora Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej, wniósł o odrzucenie skargi z powodu nie wyczerpania przez skarżącą przysługujących jej środków zaskarżenia.
Pismem z dnia 26 stycznia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał Z. K. do wykazania, że poprzedziła wniesienie skargi zażaleniem wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone Z. K. w dniu 2 lutego 2010r., jednak skarżąca nie udzieliła na nie odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Jak wynika z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W § 2 tego przepisu zostało z kolei wyjaśnione, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność – zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – możliwe jest wniesienie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W przedmiotowej zatem sprawie ze skargi na bezczynność Marszałka Województwa przysługiwało zażalenie skierowane do organu wyższego stopnia – w tym wypadku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżącej służył zatem środek zaskarżenia, którego zastosowanie było koniecznym warunkiem umożliwiającym wniesienie skargi na bezczynność Marszałka Województwa. A zatem z powodu tego, że skarżąca nie wyczerpała przysługującego jej środka zaskarżenia, skarga musiała zostać odrzucona jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.