Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 maja 2021 r. skarżący K. J. złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie ekwiwalentu pieniężnego za ponadwymiarowy czas służby w wymiarze 96 godzin.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Komendant Wojewódzkiej Policji podniósł, że kwestia wypłaty K. J. ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji w ilości 96 godzin była już przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komendanta Powiatowego Policji pod [...] i zakończonego decyzją nr [...] z dnia 27 października 2011 roku o odmowie jego wypłaty. W wyniku złożonego przez skarżącego odwołania [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia 20 lutego 2012 roku zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymał w mocy, dokonując jedynie zmiany jej podstaw prawnych.
Komendant Wojewódzki Policji podniósł również, że decyzja ta była również poddawana kontroli sądowo - administracyjnej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 roku sygn. akt III SA/Kr 372/12, oddalił skargę K. J., co następnie potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 roku sygn. akt I OSK 708/13 oddalając skargę kasacyjną wymienionego..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 21 maja 2021 r. K. J. złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie ekwiwalentu pieniężnego za ponadwymiarowy czas służby w wymiarze 96 godzin.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 roku sygn. akt III SA/Kr 372/12, oddalił skargę K. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w ilości 96 godzin. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 roku sygn. akt I OSK 708/13 oddalił skargę kasacyjną skarżącego.
Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność w zakresie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w ilości 96 godzin została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet i sądowego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.
Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Stan sprawy w toku (lis pendens) w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu oznacza, że ten sam podmiot już wcześniej wniósł skargę na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu w toku postępowania dotyczącego tej samej materii. Konsekwencją zaś zaistnienia takiej sytuacji jest wyłączenie dopuszczalności skutecznego wniesienia kolejnej skargi.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi skarżący uczynił bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji dotyczącą odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w ilości 96 godzin. Sprawa ta została rozstrzygnięta wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r., III SAB/Kr 372/12 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który oddalił skargę na decyzję tego samego organu.
Należy także zaznaczyć, że wskazany przez skarżącego w skardze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 faktycznie przyznał policjantowi prawo do wyższego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, ale co najwyżej uprawnia skarżącego do żądania wyrównania należności za niewykorzystany urlop, a więc wypłaty różnicy między kwotą należną, a kwotą wypłaconą stronie skarżącej z tego tytułu. Może to się więc odnosić tylko do przyznanego ekwiwalentu za 1 dzień za 2004r. i 31 dnia za 2005r., o ile nie zostało to wyrównanie już wypłacone skarżącemu oraz nie będzie ono podlegać przedawnieniu. Z kolei kwestia ekwiwalenty za dodatkowe 96 godzin, których dotyczy obecna skarga na bezczynność została już prawomocnie zakończona.
Z tych to powodów niniejszą skargę Sąd uznał za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.