Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. J. (dalej: skarżącego) na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych. Odpis tego postanowienia wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej został skarżącemu doręczony w dniu 20 października 2014 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy).
W dniu 30 października 2014 r. skarżący wystąpił do Sądu z pismem oznaczonym jako "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", formułując w nim zarzuty pod adresem wyżej opisanego postanowienia. Pismo to zostało podpisane przez skarżącego osobiście.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z kolei w myśl art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (z zastrzeżeniem niemającym znaczenia w niniejszej sprawie).
W realiach niniejszej sprawy skarżący sformułował zarzuty pod adresem postanowienia o odrzuceniu skargi w piśmie oznaczonym jako "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Ustawa procesowa nie zna jednak takiego środka zaskarżenia orzeczeń sądu administracyjnego. Należy wobec tego stwierdzić, że od wydanego przez sąd postanowienia o odrzuceniu skargi, a zatem postanowienia kończącego postępowanie, przysługiwała skarżącemu skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem w myśl zasady falsa demonstratio non nocet, Sąd uznał pismo skarżącego z dnia 30 października 2014 r. za skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, albowiem z treści tego pisma wynikała wola zaskarżenia postanowienia kończącego postępowanie.
Powyższe oznacza, że do oceny dopuszczalności wspomnianego pisma jako środka zaskarżenia należy bezwzględnie stosować przepisy o skardze kasacyjnej, w tym przytoczony na wstępie art. 175 § 1 p.p.s.a., określający przymus zastępstwa procesowego przez profesjonalnego pełnomocnika przy wniesieniu skargi kasacyjnej. Jak natomiast wynika z treści pisma skarżącego z dnia 30 października 2014 r., zostało ono sporządzone i podpisane osobiście przez samego skarżącego. Pismo to nie spełnia zatem wskazanej wyżej przesłanki dopuszczalności skargi kasacyjnej.
Należy w tym miejscu wyjaśnić, że sporządzanie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej. Brak zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej jest zatem brakiem, który nie podlega uzupełnieniu (por. postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. akt I OZ 1088/11, LEX nr 1104008).
Na marginesie należy zauważyć, że skarżący został prawidłowo pouczony o sposobie zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu skargi. W szczególności w punkcie drugim tego pouczenia poinformowano skarżącego, że skarga kasacyjna powinna zostać sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, albo doradcą podatkowym – w sprawach obowiązków podatkowych lub rzecznikiem patentowym – w sprawach własności przemysłowej. Skarżącego uprzedzono również, że skarga kasacyjna sporządzona przez podmiot nieuprawniony będzie odrzucona bez merytorycznego rozpoznania (pouczenie k. 20).
Z powyższych przyczyn Sąd postanowił o odrzuceniu skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej, stosownie do art. 178 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika bowiem, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.