Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie w przedmiocie zobowiązania Starosty do załatwienia wniosku M. Z. z dnia 22 października 2015 r., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Odpis wyroku z uzasadnieniem oraz z pouczeniem doręczono skarżącej 21 stycznia 2020 r.
Skarżąca w dniu 4 lutego 2020 r. wniosła o uzupełnienie ww. wyroku, m.in. w przedmiocie grzywny z urzędu.
Postanowieniem z 26 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił uzupełnienia wskazanego powyżej wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia skarżącej na ww. postanowienie, postanowieniem z dnia 25 stycznia 2021 r. sygn. akt I OZ 1107/20 m.in. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej odmowy uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 grudnia 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 77/19 o orzeczenie obejmujące rozstrzygnięcie wniosku o nałożenie na organ grzywny i w tej części sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W ocenie NSA, Sąd pierwszej instancji niezgodnie z treścią art. 157 § 1 p.p.s.a. odmówił uzupełnienia wyroku o orzeczenie rozstrzygające wniosek skarżącej o nałożenie na organ grzywny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Na podstawie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej p.p.s.a., Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający ponownie sprawę w zakresie wniosku skarżącej o nałożenie na organ grzywny zobowiązany był zatem uwzględnić ocenę prawną i wytyczne zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2021 r.
Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W świetle powołanego przepisu przesłanką uzupełnienia wyroku jest pominięcie przez sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu.
Odnosząc się do wniosku skarżącej o uzupełnienie wyroku w zakresie uzupełnienia orzeczenia o ukaranie organu grzywną, podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd w przypadku o którym mowa w § 1 art. 149 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Z treści wskazanego przepisu wynika, że wymierzenie grzywny ma charakter fakultatywny. Przedmiotowa kara finansowa ma na celu przeciwdziałanie bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania w konkretnej sprawie, jak również służy zapobieganiu opieszałemu prowadzeniu spraw przez organ w przyszłości.
Sąd określając wysokość grzywny bierze pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a zwłaszcza okres pozostawania przez organ w bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania oraz działania podjęte w celu załatwienia sprawy.
Należy zauważyć, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd wprawdzie orzekł, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, jednakże po wniesieniu skargi organ wydał skarżącej żądane we wniosku z dnia 22 października 2015 r. dokumenty. Tym sam stan bezczynności organu już nie występował w chwili orzekania przez Sąd. W tej sytuacji grzywna nie wypełniłaby swej funkcji dyscyplinującej organ do zakończenia postępowania.
Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił żądanie skarżącej w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny.