Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 sierpnia 2015r. K. Ś. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającą na nierozpoznaniu jego odwołań od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 3 czerwca 2015r.
Pismem z dnia 20 stycznia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał pełnomocnika skarżącego o podanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy skarżący poprzedził skargę wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 8 lutego 2016r. podniósł, że nie posiada wiedzy na okoliczność uprzedniego wezwania przez skarżącego SKO do usunięcia naruszenia prawa lub też wniesienia zażalenia w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem pełnomocnika, analiza akt postępowania i wypowiedź skarżącego ewentualnie pozwala na zakwalifikowanie pisma skarżącego z dnia 17 sierpnia 2015r. jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa albowiem skarżący argumentuje w nim, że uprzednie wezwanie organu odwoławczego dotyczące precyzyjnego wskazania oznaczeń decyzji wydanych przez organ I instancji w dniu 3 czerwca 2015r. jest dla niego niezrozumiałe i zmierza do przewlekłości postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23). Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a.
Wniesienie skargi na bezczynność organu należy zatem poprzedzić zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu – wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tylko zachowanie powyższej procedury pozwala uznać, iż skarga została skutecznie wniesiona i że może być rozpoznana przez sąd.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż skarżący nie poprzedził skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Pełnomocnik skarżącego uważa wprawdzie, że za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa mogłoby być uznane pismo skarżącego z dnia 17 sierpnia 2015r., jednak z treści tego pisma wyraźnie wynika, że stanowi ono jedynie odpowiedź skarżącego na wezwanie SKO z dnia 6 sierpnia 2015r. do sprecyzowania odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 3 czerwca 2015r. W ocenie Sądu pismo to nie może więc być ono uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Należy zatem uznać, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji.