Uzasadnienie
W piśmie z 5 października 2024 r. K. J. (dalej skarżący) wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie. Z treści skargi wynika, że zarzucana bezczynność polegać ma na braku rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 18 stycznia 2009 r. o wydanie zaświadczenia.
W odpowiedzi na skargę organ administracji podał, że postanowieniem nr 1/2009 z 10 lipca 2009 r. odmówił skarżącemu wydania żądanego zaświadczenia. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 14 września 2009 roku (k. 28 a.a.). Skarga wywiedziona przez skarżącego od tego postanowienia została oddalona wyrokiem z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 1043/09.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W rozpoznawanej sprawie pismem z 5 października 2024 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w sprawie załatwienia jego wniosku z 18 stycznia 2009 r. o wydanie zaświadczenia żądanej treści.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Małopolski Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie postanowieniem z 14 września 2009 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia. Nadto tut. Sąd, wyrokiem z 14 kwietnia 2010 r. sygn. III SA/Kr 1043/09 oddalił skargę skarżącego na ww. postanowienie Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, bowiem Małopolski Komendant Wojewódzkiego Policji w Krakowie w dniu 14 września 2009 r. zakończył postępowanie w sprawie, odmawiając skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.
Podkreślić należy, że uchwała dotyczyła sprawy rozstrzygniętej decyzją administracyjną, jednakże w ocenie Sądu rozważania zawarte w uzasadnieniu uchwały mają również znaczenie dla postępowań kończących się wydaniem postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ocena zasadności wniesienia skargi na bezczynność może być dokonana jedynie na dzień wniesienia skargi, a zatem nie jest dopuszczalne merytoryczne orzekanie przez sąd w sprawie skargi na bezczynność złożonej w dacie, gdy kwestionowane postępowanie zostało już zakończone.
Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.