Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 stycznia 2017 r. zatytułowanym "wniosek w sprawie naruszenia prawa", skarżący K. J. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji z żądaniami dotyczącymi udostępnienia dokumentów przebiegu jego służby w Policji, pociągnięcia osób do odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz odszkodowania.
Pismem z dnia 22 lutego 2017 r. Komendant Powiatowy Policji w odpowiedzi na wniosek skarżącego poinformował, że w sprawie naruszenia prawa w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 84/16 postanowieniem z dnia 31 stycznia 2017 r. Sąd oddalił skargę.
Organ poinformował, że pismo Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji [...] z dnia 9 stycznia 2017 r., na które się skarżący powołuje w obecnie kierowanym wniosku do Komendanta Powiatowego Policji wskazuje, iż przedmiotem wystąpienia do Komedy Głównej Policji było zażalenie na niewłaściwe załatwienie sprawy dotyczącej udostępnienia dokumentów będących podstawą wydania postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 10 lipca 2009 roku o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści, to jest nie została wydana decyzja administracyjna w przedmiocie odmowy udostępnienia dokumentów.
Organ wskazał, że żądania zawarte we wniosku z dnia 20 stycznia 2017 r. nie znajdują podstaw prawnych do ich uwzględnienia.
W dniu 13 marca 2017 r. skarżący wniósł do KPP pismo zatytułowane "Zażalenie na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 22 lutego 2017r numer [...]".
Pismem z dnia 30 marca 2017 r. Komendant Powiatowy Policji uznał powyższe pismo za skargę z Działu VIII k.p.a. podkreślając, że pismo z dnia 22 lutego 2017 r. nie jest postanowieniem, a w związku z tym zażalenie na nie nie przysługuje. Organ przeprowadził postępowanie skargowe, które w jego ocenie nie wykazało żadnych uchybień ze strony organu Policji i jego pracowników.
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji. Skarżący zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji nierozpoznanie jego pisma z dnia 13 marca 2017 r. Skarżący stwierdził, że organ pozostaje w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że skarga powinna zostać odrzucona, gdyż przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego wynikającej z art. 3 § 2 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej skargą sąd administracyjny obowiązany jest ocenić jej dopuszczalność, w tym dopuszczalność drogi sądowej. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd skargę odrzuca.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Wojewódzkiego Komendanta Policji polegająca - zdaniem skarżącego – na nierozpoznaniu jego pisma z dnia 13 marca 2017 r.
Komendant Powiatowy Policji pismo skarżącego z dnia 13 marca 2017 r. zakwalifikował jako skargę w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.; powoływanej dalej jako "k.p.a.").
Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.
Zdaniem Sądu organ prawidłowo zakwalifikował pismo skarżącego z dnia 13 marca 2017 r. jako skargę powszechną (skargę w trybie działu VIII k.p.a.), gdyż zawiera ono zarzuty dotyczące nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy, nie zawiera natomiast innych wniosków, które pozwalałyby na zakwalifikowanie pisma jako wniosku w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym czy zabezpieczającym.
Skarga do sądu administracyjnego zarzuca natomiast bezczynność organu, polegającą niepodjęciu nakazanych działań i czynności. W postępowaniu skargowym, analogicznie jak w postępowaniu jurysdykcyjnym, przyjęto instytucję sygnalizacji dla zwalczania bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Na niezałatwienie skargi w terminie lub przewlekłe prowadzenie postępowania służyło zatem skarżącemu zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeśli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Możliwości wyegzekwowania od organu obowiązku udzielenia odpowiedzi na skargę wyczerpują się w instytucjach uregulowanych w art. 36-38 k.p.a. W razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. stronie nie służy natomiast skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 14 października 2010 r., II OSK 2019/10, LEX nr 743368).
Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania skargowego nie są bowiem ani decyzjami administracyjnymi, ani postanowieniami, ani aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Warszawie z 17 sierpnia 2005 r., I SA/Wa 1271/04, LEX nr 191974).
Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego przysługuje na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a.
W oparciu o powyższe regulacje należy stwierdzić, że na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania skargowego skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.
Mając zatem na uwadze, że skarga w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna, podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.