Uzasadnienie
K. J. wniósł pismem z dnia 18.01.2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji na bezczynność tego organu polegającą na niepodjęciu przez organ prawem przewidzianych czynności postępowania egzekucyjnego w administracji w celu zrealizowania uprawnienia do świadczenia finansowego przyznanego mu decyzją nr [...] z dnia 02.11.1999r. w postaci prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący zarzucił w szczególności organowi, że w sprawie tej wniósł w dniu 20.11.2012r. podanie a organ nie podjął wskutek podania żadnych czynności, w związku z czym jest bezczynny. Wskazał, że poprzedził skargę zażaleniem do Komendanta Wojewódzkiego Policji z daty 11.12.2012r., które to zażalenie zostało uznane za nieuzasadnione. W uzasadnieniu skargi przedstawił pogląd, iż nadal przysługuje mu prawo do równoważnika i w tej mierze powołał się na wyrok NSA l OSK 953/07.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o oddalenie skargi wskazując na stan faktyczny sprawy, z którego wynika, iż w roku 1999 równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego był przyznawany na podstawie § 5 ww zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 30 września 1997 r. Skarżący, będąc zwolniony z pełnienia służby w Policji na podstawie rozkazu personalnego nr [...] utracił status policjanta w służbie stałej, w związku z czym zaistniała według organu konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji [...], co zrealizowane zostało decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] i jak organ zauważył, skoro decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego, to nie istnieje przedmiotu sporu a jednocześnie przedmiot postępowania egzekucyjnego. Nie toczy się żadne postępowanie, dlatego organ nie może pozostawać w bezczynności. Niezrozumiałe dla organu są też zarzuty dotyczące egzekwowania należności na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Zdaniem organu ustawa ta, nawet w przypadku zasadności żądania K. J., nie znalazłaby w ogóle zastosowania. Organ zaznaczył ponadto, że odpowiedział skarżącemu na pismo z 20.11.2012r. pismem z 30.11.2012r., zachowując wymóg przepisu art. 35 Kpa. l tym bardziej nie pozostając bezczynnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem działań administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269; art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako: p.p.s.a.) Przedmiotem kontroli sądu są określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisach odrębnych przejawy (formy) działalności organów administracji publicznej. Art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. pozwala również na zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej, o ile jego działanie ma wyrazić się stanowisko w jednej z form prawnych określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
Z powyższego należy wnioskować, że przedmiotem skargi na bezczynność mogą być tylko i wyłącznie formy działania organów administracji publicznej na gruncie przepisów prawa administracyjnego. Inaczej rzecz ujmując, skarga na bezczynność organu jest pochodną dopuszczalności skargi albowiem jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 w/w ustawy można ją wnieść jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2pkt 1- 4a.
Odnosząc się w świetle powyższego do przedmiotu skargi K. J., która wskazywała na niepodjęcie przez Komendanta Powiatowego Policji prawem przewidzianych czynności postępowania egzekucyjnego w administracji w celu zrealizowania uprawnienia do świadczenia finansowego przyznanego mu decyzją nr [...] z dnia 02.11.1999r. w postaci prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego - zauważyć należy, że co do zasady przedmiotem egzekucji administracyjnej są obowiązki o charakterze publicznoprawnym, wynikające ze stosunków administracyjnoprawnych pozostających w zakresie rzeczowej właściwości organów państwa i organów samorządu terytorialnego, zaś wierzycielem w tym postępowaniu może być jedynie podmiot administracji publicznej lub organ (instytucja) wykonująca funkcje władcze. Nie może być nim natomiast osoba fizyczna albo inny podmiot prawa prywatnego. Zgodnie z art. 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w postępowaniu administracyjnym (Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym.
K. J., nie będąc podmiotem administracji publicznej ani podmiotem organu wykonującego funkcje władcze nie posiada w/w uprawnień, stąd jego wniosek z dnia skierowany do skarżonego organu o podjęcie działań w trybie egzekucji administracyjnej nie mógł odnieść skutku w tym znaczeniu, że nie zobowiązywał Komendanta Powiatowego Policji do żadnych przewidzianych ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji działań.
W świetle powyższego wynika, że Komendant Powiatowy Policji nie mógł być bezczynny w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. nie podejmując czynności w sprawie uprawnienia skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego na gruncie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż żaden przepis prawa go do tego nie zobowiązuje.
Na marginesie należy przypomnieć,co Sądowi wiadomo urzędu (akta tut. Sądu III SA/Kr 1018/09), że Komendant Wojewódzki Policji, decyzją z dnia 26 sierpnia 2009 r. nr [...] znak: [...] uchylił w całości decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia 14 lipca 2009 r. nr [...], przyznającą K. J. od dnia 1 maja 2005 r. do dnia 12 maja 2005 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu i wygaszającą z dniem 13 maja 2005 r. decyzję z 2 listopada 1999 r. i orzekł o wygaśnięciu z dniem 1 maja 2005 r. decyzji Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia 2 listopada 1999 roku o przyznaniu K. J. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości przysługującej policjantowi posiadającemu rodzinę. Powyższa decyzja Komendanta Wojewódzkiego była przedmiotem kontroli tut. Sądu, na skutek skargi wniesionej przez K. J. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 sierpnia 2009 r. nr [...].
Wyrok ten jest prawomocny, skarżący nie wniósł skargi kasacyjnej. Zatem decyzja, wobec której skarżący wnosi o podjęcie działań nie istnieje w obrocie prawnym, tym bardziej niezasadnym jest wysuwanie żądań przez skarżącego o realizację uprawnień na gruncie tej decyzji.
Skarga K. J. podlega wobec tego odrzuceniu na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a bez konieczności badania przez Sąd wyczerpania trybu zaskarżenia.