Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 listopada 2010 r. nr [...] Starosta zawiesił postępowanie w kwestii utraty przez J. M. prawa do stypendium (decyzja Wojewody z dnia 15 października 2010 r. nr [...]) oraz obowiązku zwrotu przez J. M. kosztów szkolenia (decyzja Wojewody z dnia 19 października 2010 r. nr [...]) do czasu zakończenia postępowania w sprawie pozbawienia J. M. statusu bezrobotnego, toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie.
Pismem z dnia 7 października 2015 r., zatytułowanym "Wezwanie 2 o usunięcie naruszenia prawa, wniesione na podstawie przepisu: art. 52, par. 4 Ustawy (Dz.U.2002.153.1270 z p. zm., dalej: p.p.s.a.)", J. M. wezwał Starostę do podjęcia dwóch postępowań zawieszonych postanowieniem z dnia 22 listopada 2010 r. nr [...] i wydania dwóch decyzji o umorzeniu tych postępowań.
Postanowieniem z dnia 13 października 2015 r. nr [...] Starosta odmówił podjęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie utraty przez J. M. prawa do stypendium oraz obowiązku zwrotu przez niego kosztów szkolenia. Postanowienie to zawierało pouczenie, że przysługuje na nie zażalenie do Wojewody, które należy złożyć za pośrednictwem Powiatowego Urzędu Pracy w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Z treści skargi wynika, że J. M. postanowienie to otrzymał w dniu 2 listopada 2015 r.
Pismem z dnia 3 listopada 2015 r. J. M. wniósł skargę na bezczynność Starosty polegającą na niepodjęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie utraty przez skarżącego prawa do stypendium oraz obowiązku zwrotu przez niego kosztów szkolenia.
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o odrzucenie skargi, gdyż skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia i nie poprzedził skargi zażaleniem na bezczynność organu. Równocześnie Starosta stwierdził, że nie pozostaje w bezczynności, gdyż postanowieniem z dnia 13 października 2015 r. rozpatrzył wniosek o zawieszenie postępowania zawarty w "Wezwaniu 2" z dnia 7 października 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przystępując do rozpatrzenia skargi Sąd w pierwszej kolejności bada, czy zostało ona wniesiona w sposób prawidłowy. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka), przy czym – zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. – przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie – taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.) przewiduje, że:
"Art.
37. § 1. Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa."
Zażalenie, o którym jest mowa w powołanym art. 37 § 1 k.p.a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który strona musi wyczerpać, aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, pod warunkiem jednak, że środek ten przysługiwał jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W aktach niniejszej sprawy brak jest jednak jakiegokolwiek pisma, które mogłoby być uznane za zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Za tego rodzaju zażalenie nie może zostać uznane pismo skarżącego z dnia 7 października 2015r., gdyż z jego treści wynika, że stanowi ono wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie utraty przez skarżącego prawa do stypendium oraz obowiązku zwrotu przez niego kosztów szkolenia. Wniosek ten został rozstrzygnięty przez Starostę postanowieniem z dnia 13 października 2015 r. nr [...].
Skarżący, prawidłowo pouczony przez organ o przysługującym mu do tego prawie, nie wniósł zażalenia na to postanowienie do Wojewody, lecz od razu skargę na bezczynność Starosty. Zażaleniem, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. nie jest również pismo skarżącego z dnia 21 sierpnia 2015 r., skierowane do Wojewody a zatytułowane "Wezwanie o usunięcie naruszenia prawa, wniesione na podstawie przepisu: art. 52, par. 4 Ustawy (Dz.U.2002.153.1270 z p. zm., dalej: p.p.s.a.)". Z treści tego pisma wynika bowiem, że skarżący wzywa Wojewodę do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1888/14. W piśmie tym skarżący w żaden sposób nie odnosi się do kwestii bezczynności Starosty.
Należy zatem uznać, że skarżący nie spełnił warunku określonego w art. 37 § 1 k.p.a., albowiem przed wniesieniem skargi nie wniósł zażalenia. Skarga do sądu administracyjnego złożona bez wyczerpania przewidzianego ustawą środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu przed właściwymi organami, jest skargą niedopuszczalną i jako taka podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.