Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 3 lipca 2014 r. Z. M. wystąpił do Burmistrza Miasta C o wydanie "decyzji na lokalizację zjazdu na drogę publiczną dla działki [...], obręb K", która stanowi jego własność.
W odpowiedzi na powyższe skarżący uzyskał stanowisko organu w piśmie z dnia 17 lipca 2014 r. znak: [...]4. Wskazano, że brak jest podstaw do wydania decyzji na lokalizację zjazdu z uwagi na stan faktyczny, a to brak łączności działki skarżącego bezpośrednio z drogą publiczną.
W kolejnych pismach organ wskazywał także, że niezbędne jest uzyskanie służebności drogi koniecznej, która stanowić będzie podstawę do wykonywania przejazdów i przechodów przez działkę gminną, która oddziela działkę skarżącego od drogi publicznej ul. T. W toku korespondencji wyjaśniano, że postępowanie w sprawie ustanowienia służebności drogi koniecznej ma charakter cywilnoprawny - nie jest więc postępowaniem administracyjnym, a tym samym stosowne oświadczenia i wnioski Z. M. winien kierować do Gminy C - Urząd Miejski w C, gdzie wyłącznie w drodze ustaleń o charakterze wzajemnych zobowiązań może dojść do ustanowienia przedmiotowej służebności.
Skarżący został poinformowany, że dysponując tytułem prawnym w postaci służebności może podjąć czynności w zakresie uzyskania oświadczenia o dostępie do drogi publicznej kategorii powiatowej, składając w tym zakresie stosowny wniosek na podstawie ustawy o drogach publicznych.
W dniu 7 października 2014 r. (data nadania) Z. M., za pośrednictwem Burmistrza Miasta C, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Biura ds. Dróg Płatnego Parkowania Urzędu Miejskiego w C. W uzasadnieniu skargi podano, że w dniu 8 lipca 2014 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne dotyczące wydania decyzji na lokalizację zjazdu dla działki [...] obręb K. Skarżący podniósł, że korespondencja z Biurem ds. Dróg i Płatnego Parkowania Urzędu Miasta w C powadzona była poprzez informowanie go o sposobie załatwienia sprawy. Natomiast zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego sprawę kończy wydanie decyzji. Wskazano, ze organ prowadzący postępowanie decyzji kończącej sprawę nie wydał i nie zamierza jej wydać, co skarżący wywnioskował z rozmowy telefonicznej z kierownikiem Biura.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta C wniósł o jej oddalenie.
Streszczono dotychczasowy przebieg sprawy i podano, że poczynione w toku postępowania wyjaśnienia i uzyskane informacje spełniały wymogi wynikające z przepisów postępowania administracyjnego, a uzyskanie oczekiwanego przez skarżącego skutku może nastąpić w odrębnych postępowaniach. Tym samym Burmistrz Miasta C udzielił pełnej i wszechstronnej informacji co do zakresu niezbędnych działań i wniosków skarżącego, wskazując także na konieczność pozyskania tytułu prawnego do pasa gruntu przyległego do drogi publicznej zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.).
W ocenie organu brak tytułu prawnego do użytkowania nieruchomości przyległej skutkuje niemożnością rozstrzygnięcia merytorycznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postpowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei z art. 37 § 1 k.p.a. wynika, że w przypadku bezczynności organu w załatwieniu sprawy indywidualnej stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 k.p.a.).
Z powyższych regulacji wynika zatem, że skarga na bezczynność organu (niezałatwienie sprawy w terminie) musi zostać poprzedzona wniesieniem zażalenia do organu wyższego stopnia, a jeżeli takiego organu nie ma, to wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie w trybie art. 37 §1 k.p.a. może być wniesione w każdym czasie, z tym jednak zastrzeżeniem, że powinno to mieć miejsce przed wniesieniem skargi do sądu. W sytuacji bowiem wniesienia skargi przed wyczerpaniem środków zaskarżenia sąd skargę odrzuca jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W niniejszej sprawie skarżący w swojej skardze z dnia 6 października 2014 r. zarzuca bezczynność Burmistrzowi Miasta C w rozpoznaniu wniosku datowanego na dzień 3 lipca 2014 r. o wydanie skarżącemu decyzji na lokalizację zjazdu na drogę publiczną dla działki [...], obręb K. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi – aby mogła być ona merytorycznie rozpoznana – konieczne było złożenie zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na niezałatwienie sprawy w terminie, które jest organem wyższego stopnia wobec Burmistrza Miasta C. Skarżący złożył takie zażalenie. Uczynił to jednak dopiero w piśmie z dnia 27 października 2014 r., czyli już po złożeniu skargi do sądu, co zresztą sam potwierdził w piśmie z dnia 27 marca 2015 r.
Oznacza to, że skarga z dnia 6 października 2014 r. nie została poprzedzona wniesieniem zażalenia do organu wyższego stopnia, a w konsekwencji przed wniesieniem skargi skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia. W tym stanie rzeczy skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.