Uzasadnienie
K. J. (zwany dalej skarżącym) pismem z dnia 31 maja 2020 r., wniesionym za pomocą środków komunikacji elektronicznej, złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia wniosku skarżącego z dnia 6 października 2016 r. o uznanie prawa skarżącego do urlopów dodatkowych, związanych z uciążliwością stanowiska podczas jego służby czynnej w Policji. Skarga została poprzedzona ponagleniem z dnia 29 maja 2020 r.
Z nadesłanych Sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych wynika, że Komendant Powiatowy Policji postanowieniem nr [...] z dnia 4 listopada 2016 r. (k. 5 akt administracyjnych). odmówił, na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 256), wszczęcia postępowania w sprawie uznania prawa skarżącego do urlopów dodatkowych, związanych z uciążliwością stanowiska podczas jego służby czynnej w Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu. Postępowanie przed organem, który miał rozpoznać i rozpatrzeć wniosek skarżącego z dnia 6 października 2016 r. nie zostało jednakże w wyniku tego wniosku uruchomione. Organ, na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwanej dalej w skrócie "k.p.a.") wydał bowiem postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie uznania prawa skarżącego do urlopów dodatkowych, związanych z uciążliwością stanowiska podczas jego służby czynnej w Policji.
Wniesiona w takim stanie rzeczy skarga na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 6 października 2016 r. nie mogła być rozpatrywana.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t jedn., Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej w skrócie – P.p.s.a.) sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność organu, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności.
Zwrócić należy uwagę, że "bezczynność" została zdefiniowana w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Powołany przepis wskazuje, że bezczynnością jest niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1.
Art. 53 § 2b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszcza wniesienie skargi na bezczynność "w każdym czasie". W ocenie Sądu przepis ten należy jednak odnosić do "czasu" niezakończonego postępowania administracyjnego.
Wprawdzie w rozpatrywanym przypadku nie doszło do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego przed właściwym organem Policji, bo na etapie wstępnym postępowania uznał on, że niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania administracyjnego z wniosku skarżącego i w związku z tym wydał niemerytoryczny, tamujący dalszy bieg postępowania akt administracyjny, o którym mowa w art. 61a § 1 k.p.a. – tj. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego z dnia 6 października 2016 r. – które organ zobowiązany jest właśnie wydać w sytuacji zaistnienia wskazanej powyżej przesłanki.
Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone przed wniesieniem skargi i w związku z tym sąd administracyjny nie mógł, także i w tym przypadku, już merytorycznie orzekać w przedmiocie skargi na bezczynność.
Z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (dostępnej na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wynika, że dotyczy ona co prawda spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu tej uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się postanowieniami. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd"(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności".
Podobnie w rozpatrywanej sprawie Sąd również uznał, że skarga na bezczynność organu Policji nie mogła zostać wniesiona po wydaniu przez ten organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Stan bezczynności organu, w rozumieniu wskazanego powyżej art. 37 k.p.a., bowiem przestał istnieć i nie istnieje. Skarżącemu pozostawał wówczas jedynie przewidziany art. 61a § 2 k.p.a. środek zaskarżenia – zażalenie – którym w określonym z kolei przepisem art. 141 § 2 k.p.a. terminie, mógł wzruszyć wskazane postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Wydanie zatem przez właściwy organ Policji przewidzianego art. 61a § 1 k.p.a. - postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania – spowodowało ustanie stanu podlegającego kontroli Sądu, a w konsekwencji niedopuszczalność skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w tej sprawie i konieczność wydania przez Sąd postanowienia o odrzuceniu tej skargi, jako wniesionej z naruszeniem art. 53 § 2b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t jedn., Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).