Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 maja 2020 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji polegającą na niezałatwieniu "sprawy należności finansowych ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby czynnej w policji, przekraczający normy prawem określone, albowiem do dnia dzisiejszego organ nie wypłacił należności ekwiwalentu za posiadane 96 nadgodzin, jak i nie wydał w tym przedmiocie decyzji o odmowie ich wypłacenia".
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skarg jako bezzasadnej. Podał, że decyzją z dnia 27 października 2011 r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił skarżącemu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji w ilości 96 godzin, w związku ze zwolnieniem K. J. ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podał, co następuje:
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej zwanej ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 31 maja 2020 r. r. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia sprawy ekwiwalentu od czasu zwolnienia ze służby czynnej w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r. Z akt sprawy wynika jednak, że decyzją z dnia 27 października 2011 r. Nr 58/2011 Komendant Powiatowy Policji odmówił skarżącemu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji w ilości 96 godzin w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r. Z urzędu Sądowi wiadomo (por. sygn. akt IIISA/Kr 372/12), że decyzją nr 3 z dnia 20 lutego 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji uchylił decyzję z dnia 27 października 2011 r. w części dotyczącej podstawy prawnej, w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji – decyzja ta jest prawomocna.
Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postepowania administracyjnego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.
Mając powyższe na względzie, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność po zakończeniu postępowania z jego wniosku o wypłatę ekwiwalentu decyzją z dnia 27 października 2011 r., a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego, skarga nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez sąd.
Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.