Uzasadnienie
9 maja 2022 r. P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie uchylenia zajęcia rachunku bankowego i uchylenia zajęcia wynagrodzenia za pracę.
Skarżący wskazał, że 26 października 2018 r. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przesłał do A zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z jego rachunku bankowego i przez kolejne trzy lata nie interesował się sprawą – nie aktualizował stanu zaległości pomimo dokonywanych spłat. Skarżący podkreślił, iż do dnia wniesienia skargi zadłużenie zostało już całkowicie spłacone lecz organ nadal nie uchylił zajęć egzekucyjnych. Na tej podstawie skarżący wniósł o: stwierdzenie, że doszło do bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie skarżącemu kwoty 10.000 zł, uchylenie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego oraz z wynagrodzenia za pracę oraz zwrot kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Przedmiotem skargi wniesionej w sprawie niniejszej jest bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, polegającą na nieuchyleniu zajęcia rachunku bankowego skarżącego jak również zajęcia jego wynagrodzenia za pracę pomimo całkowitej spłaty zadłużenia przez stronę. Tego rodzaju skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego stanowi jeden z prawnych środków zwalczania bezczynności organów wykonujących administrację publiczną. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Na wstępie wyjaśnić jednak należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzedzone jest badaniem przez sąd z urzędu dopuszczalności jej wniesienia. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest konieczność wyczerpania przed jej wniesieniem środków zaskarżenia. Warunek ten przewidziany jest w art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Komplementarny wobec art. 52 § 1 p.p.s.a. przepis art. 52 § 2 p.p.s.a. nakazuje uznawać za wyczerpanie środków zaskarżenia sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
W zakresie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania powołane przepisy uzupełnia jeszcze art. 53 § 2b p.p.s.a., stanowiąc, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zatem w przepadku skargi na bezczynność organu prawidłowe wniesienie ponaglenia przez stronę jest warunkiem dopuszczalności jej skargi do sądu administracyjnego.
Skarga na bezczynność, która nie została poprzedzona ponagleniem, jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że złożenie przez skarżącego skargi nie było poprzedzone ponagleniem. W konsekwencji, wobec niewyczerpania środków zaskarżenia, nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi.
Mając na uwadze powołane okoliczności, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.
a.l.