Uzasadnienie
14 lipca 2022 r. P.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Zarząd Lokali Miejskich w Łodzi w sprawie odwołania z 18 marca 2013 r. w przedmiocie wniosku o nawiązanie stosunku najmu.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że 18 marca 2013 r. złożył odwołanie od pisma z 19 lutego 2013 r. Zarządu Lokali Miejskich w przedmiocie odmowy zawarcia z nim umowy najmu zajmowanego lokalu mieszkalnego.
W odpowiedzi na skargę Miasto Łódź – Zarząd Lokali Miejskich w Łodzi wniosło o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie.
W uzasadnieniu Miasto Łódź – Zarząd Lokali Miejskich w Łodzi wyjaśniło, że najemcą lokalu nr [...] przy ul[...] w Ł. była J.B., która zmarła 16 listopada 2012 r. Skarżący 21 grudnia 2012 r. złożył wniosek o oddanie w najem wskazanego lokalu mieszkalnego po zgonie najemcy. Zgodnie z właściwością rzeczową wniosek był rozstrzygany przez Urząd Miasta Łodzi, Departament Infrastruktury i Lokali Wydziału Budynków i Lokali Oddziału ds. Najmu, Eksploatacji i Remontów Lokali Mieszkalnych IV z siedzibą w Łodzi przy ul. Piotrkowskiej 153 w trybie § 13 ust. 2, ust. 3 pkt 1 i 2a obowiązującej wówczas uchwały nr XLIV/827/12 Rady Miejskiej w Łodzi z 29 czerwca 2012 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Łodzi. O sposobie rozstrzygnięcia wnioskodawca został poinformowany pismem z 19 lutego 2013 r. Wniosek został rozpatrzony odmownie z powodu niespełnienia przez skarżącego przesłanki faktycznego wspólnego zamieszkiwania z najemcą w lokalu przez okres co najmniej 5 lat do chwili śmierci najemcy.
Pismem z 14 kwietnia 2013 r. skarżący został wezwany przez ówczesnego zarządcę budynku do zdania lokalu. 13 sierpnia 2021 r. kolejne wezwanie do dobrowolnego opróżnienia lokalu i jego zdania zostało skierowane do skarżącego przez Rejon Obsługi Najemców "C". 11 października 2021 r. skarżący zwrócił się z zapytaniem na jakim obecnie etapie jest postępowanie z jego odwołania z 18 marca 2013 r. Do pisma była załączona kserokopia odwołania z 18 marca 2013 r. z prezentatą Oddziału ds. Najmu, Eksploatacji i Remontów Lokali Mieszkalnych IV UMŁ z 20 marca 2013 r. W 2013 r. organem właściwym do rozstrzygania wniosków o oddanie lokalu komunalnego w najem po zgonie najemcy był Oddział ds. Najmu, Eksploatacji i Budynków i Lokali Urzędu Miasta Łodzi.
Wobec tego Wydział Lokali Mieszkalnych Zarządu Lokali Miejskich zwrócił się do Biura Rewitalizacji i Mieszkalnictwa w Urzędzie Miasta Łodzi o udostępnienie przekazanych do archiwum dokumentów. Wśród przekazanych kserokopii dokumentów brak było odwołania z 18 marca 2013 r. oraz odpowiedzi na nie. O powyższych ustaleniach skarżący został poinformowany w ostatecznej odpowiedzi udzielonej przez Zarząd Lokali Mieszkalnych 31 grudnia 2021 r. Skarżący został poinformowany o tym, że powodem negatywnego rozpatrzenia wniosku było niespełnienie przesłanki faktycznego wspólnego zamieszkiwania wnioskodawcy z najemcą. Obowiązująca od 21 kwietnia 2021 r. uchwała nr XL/1223/21 Rady Miejskiej w Łodzi z 17 marca 2021 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego Miasta Łodzi poza przesłanką faktycznego wspólnego zamieszkiwania wnioskodawcy z najemcą określa zamknięty katalog osób, które mogą wnioskować o oddanie w najem lokalu mieszkalnego po zgonie najemcy.
W aktach sprawy brak jest dowodów wskazujących, że w stosunku do zmarłej najemczyni skarżący był osobą wskazaną w § 12 ust. 1 obowiązującej uchwały. Przeprowadzone w 2013 r. postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości faktycznego wspólnego zamieszkiwania skarżącego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Ł. z J.B. przez okres co najmniej 5 lat do chwili śmierci najemcy. Z uwagi na zajmowanie przez skarżącego lokalu od 2013 r. oraz brak udzielenia odpowiedzi na odwołanie z 18 marca 2013 r. został on poinformowany o przysługującym mu prawie złożenia wniosku do Komisji Gospodarki Mieszkaniowej i Komunalnej Rady Miejskiej w Łodzi celem uzyskania opinii w zakresie udzielenia pomocy mieszkaniowej ze względu na zasady współżycia społecznego. Skarga podlega odrzuceniu z tego powodu, że sprawa o wstąpienie w stosunek najmu nie jest sprawą sądowoadministracyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1); wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2); gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3); jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4); jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5); jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a); jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6).
Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest więc pozostawanie sprawy, której dotyczy skarga, w kognicji sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.
Kognicję sądów administracyjnych określa art. 3 p.p.s.a. stanowiąc w § 1, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 5 p.p.s.a. sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach: 1) wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej;
- 2) wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi;
- 3) odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa;
- 4) wiz wydawanych przez ministra właściwego do spraw zagranicznych lub konsulów, z wyjątkiem wiz: a) o których mowa w art. 2 pkt 2-5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz. Urz. UE L 243 z 15.09.2009, str. 1, z późn. zm.), b) wydawanych cudzoziemcowi będącemu członkiem rodziny obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. z 2021 r. poz. 1697);
- 5) zezwoleń na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wydawanych przez konsulów.
Z powołanych przepisów wynika, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony, zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej (por. postanowienia NSA: z 24 stycznia 2012 r., I OZ 544/11; z 17 lipca 2015 r., I OSK 1718/15). Nie każde zatem działanie, czynność, bezczynność czy przewlekłość w działaniu organu administracji podlega kontroli sądów administracyjnych.
W świetle postanowień art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej lub przewlekłego prowadzenia przez niego postępowania jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1–3 zaskarżenie decyzji oraz postanowień. Oznacza to, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej w procesie podejmowania decyzji administracyjnej, w związku z metodą klauzuli generalnej, na której zostało oparte określenie zakresu dopuszczalności ich zaskarżania, jest ograniczona tylko wyłączeniami właściwości sądów administracyjnych określonymi w art.
5. W odniesieniu do postanowień, oprócz powyższego wyłączenia w art. 5 spraw, w których sądy te nie są właściwe, mamy również do czynienia z zawężeniem wynikającym z postanowień art. 3 § 2 pkt 2-3, który ogranicza dopuszczalność zaskarżenia postanowień do określonych w nim kategorii. W tym samym ograniczonym zakresie dopuszczalna jest skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania związana z procesem podejmowania postanowień. W świetle postanowień art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. dopuszczalna jest natomiast skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących tych "innych aktów lub czynności", co do których w pkt 4 in fine została wyłączona dopuszczalność skargi. W odniesieniu do interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. dopuszcza jedynie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania.
Nie ma przy tym wątpliwości, że aby uznać określone akty lub czynności za te, o których mowa w powyższych regulacjach, powinny one ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) określonych uprawnień lub obowiązków, określonych przepisami prawa administracyjnego. Muszą one wywoływać dla określonego podmiotu skutki prawne, a więc w sposób prawnie wiążący wpływać na jego sytuację prawną przez to, że wywołują określony skutek, jaki przepis prawa powszechnie obowiązującego wiąże z danym aktem lub czynnością (por. postanowienie NSA z 8 września 2017 r., I FSK 314/17).
Przepis art. 3 § 2 pkt 9 został dodany do art. 3 § 2 p.p.s.a. na mocy art. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658, dalej: "ustawa nowelizująca") w związku ze zmianą brzmienia pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a. i obowiązuje od 15 sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej (druki sejmowe nr 1633 i 2539, VII kadencja) wyjaśniono, że celem zmiany, o której mowa, jest wykluczenie zaskarżania do sądu administracyjnego poszczególnych aktów i czynności podejmowanych w ramach sformalizowanych procedur. Podkreślono, że zmiana ta nawiązuje do stanowiska zajętego w doktrynie, że nadmierne rozszerzenie granic kontroli sądowoadministracyjnej może mieć wpływ na standard ochrony zabiegających o nią podmiotów. Zmiana ta uwzględnia też jedno z podstawowych założeń kontroli sądowoadministracyjnej, którym jest kontrola "efektów" działalności organów administracji publicznej i niewkraczanie – jeśli to nie jest niezbędne – w tok postępowania administracyjnego przed jego zakończeniem.
Z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. przede wszystkim jednak wynika, że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłość jest prowadzenie przez organ postępowania, którego dotyczy zarzucana bezczynność lub przewlekłość.
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 8 września 2017 r., sygn. akt I FSK 314/17, brzmienie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że zarówno bezczynność jak i przewlekłość może nastąpić tylko w przypadku istnienia "postępowania w sprawie". Jest to bezczynność i przewlekłość, która narusza interes prawny jednostki. Interes prawny odnosi się do ściśle określonej działalności administracji publicznej, a pomiędzy sytuacją prawną podmiotu i określoną normą prawną musi istnieć pewny związek. Nie wystarczą w tej mierze powiązania potencjalne lub hipotetyczne.
Analiza skargi oraz akt sprawy prowadzi do wniosku, że przedmiot skargi nie mieści się w żadnej z wymienionych kategorii przewlekłości podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych.
Od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 120, poz. 787 ze zm.), kwestie związane z zawieraniem umów najmu lokali są poddane instrumentom prawa cywilnego chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej. Kolejna ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 172 ze zm.), zwana dalej ustawą "z 21 czerwca 2001 r.", wspomnianą wyżej zasadę realizuje jeszcze pełniej.
Mając na uwadze obowiązki samorządu terytorialnego w stosunku do mieszkańców danej jednostki samorządowej, ustawa ta w art. 4 ust. 1 i 2 przewiduje, że tworzenie warunków do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy, która na zasadach i w przypadkach określonych w ustawie, zapewnia lokale w ramach najmu socjalnego i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach.
W związku z powyższym, Rada Miejska w Łodzi, na podstawie delegacji określonej w art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z 21 czerwca 2001 r. podjęła uchwałę nr XLIV/827/12 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Łodzi, a następnie 17 marca 2021 r. podęła uchwałę nr XL/1223/21 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Łodzi. W uchwałach tych jako aktach prawa miejscowego określono zasady, na jakich są wynajmowane lokale mieszkalne wchodzące w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Łodzi.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 stwierdził, że postępowanie dotyczące udzielania pomocy mieszkaniowej, uregulowane w przepisach ustawy z 21 czerwca 2001 r., ma dwa etapy. W pierwszym etapie wnioskujący o najem lokalu składa wniosek, który podlega przeanalizowaniu i weryfikacji przez pracownika organu i zaopiniowaniu przez komisję lokalową, a następnie wniosek rozpatruje jednostka wykonawcza samorządu terytorialnego, która rozstrzyga o zakwalifikowaniu i umieszczeniu na liście oczekujących na najem lokalu. W drugim etapie postępowania, w razie skierowania do zawarcia umowy, zawierana jest umowa najmu pomiędzy wnioskodawcą a zarządcą budynku. Działanie jednostki wykonawczej samorządu terytorialnego w pierwszym etapie nie stanowi ani oferty zawarcia umowy, ani negocjacji umowy i ma charakter administracyjnoprawny, ponieważ rozstrzyga o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Z reguły poprzedza ono etap drugi, stanowiący już jednak czynności o charakterze cywilnoprawnym.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie występuje sytuacja, o jakiej mowa w uzasadnieniu powołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08, która dawałyby podstawę do przyjęcia kognicji sądów administracyjnych. Przedmiotem wniosku skarżącego złożonego 21 grudnia 2012 r. było bowiem żądanie zawarcia umowy najmu konkretnego lokalu mieszkalnego z powodu zgonu poprzedniego najemcy, a nie zakwalifikowanie i umieszczenie skarżącego na liście oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu Miasta Łodzi.
W piśmie z 19 lutego 2013 r. skarżący został poinformowany z jakich przyczyn umowa najmu lokalu mieszkalnego nie może z nim zostać zwarta. Odmowa zawarcia umowy najmu lokalu jest czynnością z zakresu władztwa właścicielskiego gminy (dominium), a nie aktem z zakresu władztwa publicznego (imperium) (por. postanowienie NSA z 22 listopada 2019 r., I OSK 2793/19). Zarówno oferta zawarcia umowy najmu, jak i sama czynność zawarcia umowy najmu, stanowi czynność cywilnoprawną, a więc kwestionowanie przez stronę zainteresowaną związanych z tym kwestii – jako sprawa cywilna podlega rozstrzygnięciu przed sądem powszechnym na podstawie art. 1 i art. 2 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Zawarcie umowy najmu nosi cechy dobrowolności. O cywilnoprawnym charakterze spraw dotyczących przyznania lokalu (w tym także lokalu socjalnego) wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniach: z 20 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 2236/11, z 22 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 362/10, z 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2192/11 oraz w wyroku z 3 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 885/10.
Nie zmienia charakteru cywilnoprawnego umów najmu lokali należących do mieszkaniowego zasobu gminnego fakt, że szczegółowe kwestie dotyczące przesłanek zawierania tych umów zostały zawarte najpierw w uchwale z 29 czerwca 2012 r., a następnie w uchwale z 17 marca 2021 r., tj. aktach prawa miejscowego. Wniosek skarżącego z 21 grudnia 2012 r. o oddanie w najem lokalu mieszkalnego zmierzał jedynie do zawarcia umowy najmu konkretnego lokalu mieszkalnego po śmierci dotychczasowego najemcy a nie ogólnie do zakwalifikowania bądź odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu gminy. Skutkuje to stwierdzeniem, że pismo z 19 lutego 2013 r. nie ma cech rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej ani w znaczeniu procesowym, ani materialnym. Pod pojęciem "sprawa administracyjna" powszechnie rozumie się sprawę powstałą wskutek żądania udzielenia jednostce uprawienia albo wszczęcia z urzędu postępowania bezpośrednio w celu ograniczenia, cofnięcia uprawnienia administracyjnego lub nałożenia, zwolnienia, ograniczenia lub rozszerzenia obowiązku administracyjnego.
Rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej jest działanie organu administracji publicznej podejmowane bezpośrednio w celu wywołania skutku prawnego i wywołujące ten skutek przez bezpośrednie władcze ukształtowanie sytuacji prawnej jednostki. Przy czym, co istotne, kryterium wyznaczającym zakres dopuszczalności skargi na takie rozstrzygnięcie jest kryterium "z zakresu administracji publicznej". Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, dlatego też nie można uznać, że pismo z 19 lutego 2013 r. stanowi którekolwiek z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. i, że toczyło się postępowanie administracyjne, w tym postępowanie odwoławcze, w sprawie z wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego.
Reasumując stwierdzić należy, że przedmiot skargi nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Nie sprawują one bowiem kontroli nad sposobem załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu jednostek samorządu terytorialnego.
W takiej sytuacji w niniejszej sprawie nie może być mowy o przewlekłości, na którą wskazano w art. 3 § 2 pkt 8 czy pkt 9 p.p.s.a., a to oznacza, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Z tych względów sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.
k.ż.