Uzasadnienie
Pismem z 17 marca 2024 r. T. K. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w przedmiocie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego.
W skardze wskazano, że 18 grudnia 2024 r. skarżąca złożyła pismo, zatytułowane "Skarga", na zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Dopiero 23 lutego 2024 r. Dyrektor Centrum Usług Wspólnych rozpoznał to pismo postanowieniem. W międzyczasie skarżąca złożyła ponaglenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi odebrało rozstrzygnięcie 17 stycznia 2024 r. Jednocześnie skarżąca wniosła o ukaranie organu administracyjnego grzywną w wysokości 5000 zł, zadośćuczynienie w wysokości 5000 zł za naruszenie przepisów prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że w aktach administracyjnych nie ma żadnego pisma procesowego z 18 grudnia 2024 r., gdyż jeszcze ten miesiąc nie naszedł, w zamian za to znajduje się skarga z 18 grudnia 2023 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi. Stosownie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po wydaniu przez organ administracji publicznej decyzji ostatecznej i tym samym zakończeniu prowadzonego postępowania, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny, w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a.". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, natomiast tylko celem wtórnym jest uzyskanie prejudykatu w celu odszkodowawczym, a zatem za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego.
Sąd uznał, że ze względu na procesowe powiązanie w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu przed sądem administracyjnym stanu bezczynności z przewlekłym prowadzeniem postępowania, uzasadnione jest zastosowanie zawartego we wskazanej uchwale poglądu również do oceny skargi na przewlekłość postępowania, wniesionej już po wydaniu decyzji ostatecznej, a więc po zakończeniu postępowania, którego skarga dotyczyła (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 1843/21). Ponadto zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne są związane uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W takiej sytuacji wniesienie niniejszej skargi należało uznać za niedopuszczalne.
Z uwagi na powyższe sąd odstąpił od oceny zarzutu bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, ponieważ skarga została wniesiona już po zakończeniu administracyjnego postępowania odwoławczego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 września 2020 r., sygn. akt II OSK 3732/18). Z akt sprawy wynika bowiem, że 23 lutego 2024 r. organ wydał postanowienie objęte pismem skarżącej.
Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
a.kr