Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SAB/Łd 18/15

Uzasadnienie

Z.S. złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. dotyczącą pisma zatytułowanego "zażalenie" z dnia [...] W piśmie tym skarżący zarzucił naruszenie art. 37 K.p.a oraz art. 151, art. 164, art. 231 i art. 239 K.k. Skarżący wskazał, że T.P. pił we wrześniu 2014 r. "non – stop" i "terroryzował" go. Wnosił o "założenie" T.P. "tzw. niebieskiej karty o leczenie zamknięte". W piśmie tym skarżący domagał się także ukarania T.P. za "zakłócanie ciszy i spokoju i miru domowego" w dniu 15 sierpnia 2014r.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Ponadto skarga nie czyni zadość wymaganiom wskazanym w art. 57 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;

1. 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;
2. 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;
3. 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;
4. 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;
5. 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Powołany przepis określa przesłanki dopuszczalności skargi, przy czym przesłanki te mogą być ujmowane w szerokim i wąskim znaczeniu. W pierwszym przypadku przez dopuszczalność skargi należy rozumieć spełnienie przez skargę wymogów formalnych jako pisma procesowego czy zachowanie terminu, w wąskim znaczeniu natomiast przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tzn. określenie od jakiego rodzaju działalności (formy działania) organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, tzn. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. W doktrynie podkreśla się, że przesłanki sensu stricto to dwa najistotniejsze elementy postępowania sądowoadministracyjnego, mające czysto materialny charakter. Z uwagi na ich merytoryczny charakter ustawodawca nie przewiduje możliwości konwalidowania skargi, jeśli jest ona niedopuszczalna. W każdym więc przypadku stwierdzenia braku którejś z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto sąd administracyjny jest obowiązany skargę odrzucić (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 276 i n. czy J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 116). Do warunków formalnych sensu stricto skutecznego złożenia skargi należy złożenie skargi od aktu lub czynności (bezczynności) objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 5 p.p.s.a. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada więc z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a.

Przedmiot skargi, a w konsekwencji i postępowania sądowoadministracyjnego, określa art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;

1. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
2. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
3. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
4. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
5. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5; podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
6. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
7. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie z § 3 tego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Z przepisów tych wynika, że p.p.s.a. normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Przedmiotem tego postępowania są zatem jedynie określone w tych przepisach działania lub zaniechania administracji publicznej o ściśle określonej formie, tj. decyzje, postanowienia, uchwały czy akty nadzoru, a także spełniające określone warunki czynności. W konsekwencji bezczynność, objęta kontrolą sądu administracyjnego, może dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień (wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie), nie podejmuje innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie wydaje pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę sądu administracyjnego w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a.

Z pisma skarżącego z dnia 4 grudnia 2014r., którego dotyczy skarga wynika, że skarżący domagał się w nim podjęcia działań związanych z zarzucanymi, m.in. T.P., czynami zabronionymi, określonymi w art. 151, art. 164, art. 231 i art. 239 K.k. Postępowanie karne, zarówno w fazie postępowania sądowego, jak i postępowania przygotowawczego prowadzonego przez prokuratora i Policję, reguluje K.p.k. Sądy administracyjne powołane są tymczasem, zgodnie z treścią 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) i art. 3 § 1 p.p.s.a. do kontroli działalności administracji publicznej. Bezczynność Policji w postępowaniu karnym nie jest objęta zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego.

Sąd administracyjny nie rozstrzyga, czy w tego rodzaju sprawach organ prowadzący postępowanie pozostaje w bezczynności. Przepisy K.p.k. nie zawierają unormowań poddających działalność organów prowadzących postępowanie karne kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. W konsekwencji wydane w tym postępowaniu rozstrzygnięcia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Brak jest więc podstawy prawnej do uznania, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy sprawy administracyjnej, tj. indywidualnej sprawy z zakresu administracji państwowej. Sprawę administracyjną stanowi bowiem przewidziana w przepisach materialnego prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji stosunku administracyjnego. Skarga na bezczynność organu wnoszona do sądu administracyjnego ma na celu zdyscyplinowanie organu administracji publicznej do wydania aktu administracyjnego kończącego sprawę.

Sprawa niniejsza nie podlega zatem w świetle ustawy p.p.s.a. i ustaw szczególnych kognicji sądu administracyjnego. W związku z tym skarga Z.S. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Odrzucenie skargi przez sąd jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.

Z uwagi na powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., sąd orzekł jak w postanowieniu.

U.K.