Uzasadnienie
R. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. polegającą na niewydaniu decyzji dotyczącej przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Uzasadniając wniesioną skargę R. P. podniósł, iż w lipcu 2008 r. wystąpił do Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na powyższe został poinformowany, że jego wniosek zostanie rozpatrzony w terminie innym niż przewidziany w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej Kpa., po uzyskaniu przez organ środków finansowych na ten cel, nie później jednak niż do dnia 31 grudnia 2009 r. Mając powyższe na uwadze R. P., na podstawie art. 227 Kpa., wystąpił do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. ze skargą na przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy przez Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł..
W odpowiedzi na wniesioną skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł., pismem z dnia [...] r. poinformował skarżącego, iż postępowanie organu I instancji było prawidłowe. Ponadto strona została poinformowana, że rozpatrywanie wniosków o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu następuje w kolejności ich składania oraz zależne jest od posiadanych środków finansowych na ten cel.
W związku z powyższym w ocenie skarżącego, zasadnym jest wniesienie skargi na bezczynność Dyrektora aresztu Śledczego w Ł., polegającą na uporczywej odmowie załatwienia jego wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. wniósł o odrzucenie skargi
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie było niedopuszczalne.
Zgodnie z treścią przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu- w terminie czternastu dni, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia prawa. (art. 52 § 3 ppsa)..
Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W przedmiotowej sprawie R. P. skarży bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. w przedmiocie niewydania decyzji dotyczącej przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.
Stosownie do uregulowań ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (t.j. Dz.U. z 2002 r., Nr 207 poz. 1761) organem administracji publicznej wyższego stopnia nad Dyrektorem Aresztu Śledczego jest Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej.
Uznać zatem należy, iż zgodnie z powołaną już treścią przepisu art. 52 p.p.s.a., R. P. przed wniesieniem skargi winien wnieść do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej zażalenie na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł., w trybie art. 37 § 1 Kpa. Skarżący nie zadośćuczynił temu obowiązkowi, a zatem jego skargę uznać należało za niedopuszczalną.
Sąd zwrócił uwagę, iż skarżący powołując się na przepis art. 227 Kpa., złożył w dniu [...] r. do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. skargę na przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy przez Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. Jednakże wniesienie powyższej skargi nie można było uznać za zadośćuczynienie obowiązkowi wyczerpania środków zaskarżenia w myśl art. 52 p.p.s.a.
Postępowanie skargowo wnioskowe, o którym mowa w rozdziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, regulowane między innymi przez przepis art. 227 Kpa., w istocie nie może stanowić podstawy do zaskarżenia aktu do sądu administracyjnego. Może jedynie stanowić podstawę złożenia do właściwego organu administracji publicznej skarg, o których mowa w art. 221 i art. 227 Kpa. Skargi te nie są objęte kognicją sądów administracyjnych z uwagi na fakt, iż dotyczą wewnętrznych spraw danego organu, a w szczególności jego działania jako organu, jak i jego pracowników. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/go 381/09, [numer dowodu zakryty]; postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 28 lipca 2008 r., sygn. akt IV SA/GL 534/08, |LEX 463961).
Nie można było zatem uznać, iż wniesiona przez skarżącego w dniu [...] r. skarga, była zażaleniem do organu wyższej instancji, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa.
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. odrzucił skargę.