Uzasadnienie
W dniu 8 marca 2016r. H. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości.
Zarządzeniem z dnia 15 czerwca 2016r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez wykazanie, że przed złożeniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości wyczerpał tryb, o którym mowa art. 37 § 1 K.p.a., tj. że przed złożeniem do sądu administracyjnego skargi złożył na piśmie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.. W treści wezwania skarżący został pouczony o treści art. 37 § 1 K.p.a.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 czerwca 2016r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 29 czerwca 2016r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącego z dnia 27 czerwca 2016r. skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zatytułowane "braki formalne" oraz kserokopie pism Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skierowanych do Wójta Gminy B., tj. z dnia 12 lutego 2016r. informującego o przekazaniu przez Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. wniesionej przez skarżącego skargi na bezczynność Wójta Gminy B. z dnia (...) o przekazaniu skargi H. W. skierowanej do Głównego Geodety Kraju w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)-dalej p.p.s.a. wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a.).
W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Środkiem zaskarżenia w przypadku bezczynności organu administracji publicznej jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Z treści cytowanych przepisów wynika, że warunkiem koniecznym dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji jest zatem uprzednie, tj. przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wniesienie zażalenia na bezczynność organu administracji do organu wyższego stopnia. Warunek ten będzie spełniony niezależnie od zajętego w tym przedmiocie stanowiska organu do którego wniesiono środek prawny przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a. Powołany przepis skutek wniesienia środka zaskarżenia wiąże bowiem jedynie z samym wniesieniem tego środka zaskarżenia, a nie z jego rozpatrzeniem przez organ. Ze względu na charakter środka prawnego przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a., zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinno być załatwione niezwłocznie. Skargę na bezczynność organu administracji publicznej można zatem wnosić w każdym czasie po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia. Złożenie zażalenia wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie skarżący, w odpowiedzi na wezwanie do wykazania, że przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego wyczerpał środek zaskarżenia na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości przez złożenie na piśmie zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. przedstawił jedynie pismo zatytułowane "braki formalne" opatrzone datą "27 czerwca 2016r.", skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oraz kserokopie pism Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skierowanych do Wójta Gminy B., tj. z dnia 12 lutego 2016r. informującego o przekazaniu przez Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. wniesionej przez skarżącego skargi na bezczynność Wójta Gminy B. i z dnia (...) o przekazaniu skargi H. W. skierowanej do Głównego Geodety Kraju w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości
Z treści powyższego pisma procesowego i przedstawionych załączników bezspornie wynika, że żadne z nadesłanych przez skarżącego pism nie jest zażaleniem skierowanym przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., co oznacza, że skarżący nie wykazał, że wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Złożenie przez skarżącego – zażalenia skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. przed złożeniem skargi stanowiło warunek konieczny do skutecznego jej wniesienia. Okoliczność nie wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu administracyjnym uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu i obliguje sąd do odrzucenia skargi. Fakt odrzucenia skargi nie zamyka jednak skarżącemu drogi do ponownego wystąpienia ze skargą na bezczynność organu administracji publicznej po wyczerpaniu trybu określonego w art. 37 § 1 K.p.a.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 i w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a, orzekł jak w postanowieniu.
B.K.