Uzasadnienie
W dniu 22 marca 2007 roku J. B. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy Nr 1 w Ł. w przedmiocie braku wydania decyzji administracyjnej dotyczącej zasiłku dla bezrobotnych.
Zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2007 roku wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wykazanie wyczerpania przed wniesieniem skargi trybu z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący poinformował, że dwukrotnie występował do Powiatowego Urzędu Pracy Nr 1 w Ł. żądaniem wydania decyzji administracyjnej, ale nie otrzymał informacji o możliwości odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu albowiem przed jej wniesieniem nie zostało złożone zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cytowanej ustawy).
Stosownie do treści art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Uznając zażalenie za uzasadnione, wyżej wymieniony organ wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 k.p.a.).
Jak już na wstępie wskazano, w niniejszej sprawie skarżący złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy Nr 1 w Ł. w przedmiocie braku wydania decyzji administracyjnej dotyczącej zasiłku dla bezrobotnych. Z oświadczenia skarżącego wynika, że nie składał on zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do Wojewody [...]. Stosownie bowiem do treści art. 10 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), realizacja zadań organu wyższego stopnia w postępowaniu administracyjnym w sprawach dotyczących świadczeń z tytułu bezrobocia, należy do zadań wojewody, a w tym przypadku właściwego miejscowo Wojewody [...].
W tym stanie rzeczy należy przyjąć, iż skarżący nie wyczerpał dostępnych środków prawnych w administracyjnym toku instancji, a tym samym nie dopełnili warunku dopuszczalności skargi wskazanego w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), Sąd orzekł jak w postanowieniu.