Uzasadnienie
W dniu 11 maja 2005 r. B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wójta Gminy N.. Skarżąca zarzuciła organowi administracji, iż nie udzielił odpowiedzi na złożone przez nią pytania dotyczące ujawnionych w mapach geodezyjnych i planie zagospodarowania przestrzennego granic między wskazanymi przez nią działkami, podstawy prawnej ujawnienia w rejestrze gruntów określonej powierzchni, sąsiadującej z jej działką działki nr 146 oraz ustalenia granic tej działki.
Zarządzeniem z dnia 22 lipca 2005 r. skarżąca została wezwana do sprecyzowania czy zarzut bezczynności dotyczy scalenia gruntów, czy ewidencji gruntów. W odpowiedzi skarżąca określiła, że skarga na bezczynność Wójta Gminy N. została złożona w przedmiocie ewidencji gruntów.
Następnie zarządzeniem z dnia 4 sierpnia 2005 r. skarżąca została wezwana do wyjaśnienia, czy wyczerpała tryb określony w art. 37 § 1 k.p.a., tj. złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżąca oświadczyła, iż nie została poinformowana o możliwości złożenia takiego zażalenia.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy N. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu albowiem przed jej wniesieniem skarżąca nie wyczerpała dostępnych środków prawnych w administracyjnym toku instancji.
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - p.p.s.a. - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Art. 52 § 1 określa związek między postępowaniem administracyjnym, w którym podejmowane są akty lub czynności, które następnie mogą być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne w postępowaniu administracyjnym.
W myśl natomiast art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przed rozpoznaniem skargi sąd ustala zatem w pierwszej kolejności, czy skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia.
Stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Uznając zażalenie za uzasadnione, ww. organ wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 k.p.a.). Uznając zażalenie za niezasadne organ administracji wyższego stopnia powinien udzielić stronie stosownej odpowiedzi, w której stwierdza merytoryczną niesłuszność jej żądania.
Stosownie do treści art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2000 r. nr 100 poz. 1086 ze zm.) w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego organem wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej jest wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Mając powyższe na uwadze na bezczynność Wójta Gminy N. należało wnieść zażalenie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł.. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie wniosła zażalenia do właściwego organu. Wobec powyższego Sąd uznał że skarżąca nie wyczerpała dostępnych środków prawnych w administracyjnym toku instancji tj. trybu z art. 37 § 1 k.p.a., a zatem nie dopełniła wskazanego w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi.
Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.