Uzasadnienie
W dniu 24 grudnia 2005 roku S. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł. w przedmiocie niewydania orzeczenia potwierdzającego zerwanie układu ratalnego.
Postanowieniem z dnia 16 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako właściwemu miejscowo.
Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2006 roku Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w/w postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż sąd nie może uznać się za niewłaściwy i przekazać sprawę innemu sądowi administracyjnemu dokonując własnej oceny, jak powinien być określony organ pozostający w bezczynności. Jeżeli skarżący wnosi skargę na bezczynność określonego organu, to sąd powinien rozpoznać skargę na bezczynność organu wskazanego przez stronę, gdyż dopiero w wyniku rozpoznania skargi może dojść do rozstrzygnięcia, czy wskazany przez skarżącego organ pozostaje w bezczynności. Dotyczyć to może również dopuszczalności skargi.
W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. wniósł o odrzucenie skargi – ze względu na fakt, iż sprawa nie należy do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W razie nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż zawarcie układu ratalnego następuje w drodze umowy, tym samym zerwanie układu ratalnego nie wymaga wydania żadnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zakres właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2002 roku Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z treści art. 3 § 1 i 2 pkt 1 - 8 tej ustawy wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, które mogą dotyczyć aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje i postanowienia – pkt 1 i 2) oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie – pkt 3).
Ponadto zaskarżalne są inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – pkt 4, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej – pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej – pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego – pkt 7, bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 wskazanego przepisu - pkt 8.
Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę.
Z treści przedmiotowej skargi wynika, iż S. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Ł. w przedmiocie niewydania orzeczenia potwierdzającego zerwanie układu ratalnego.
Działalność zakładu ubezpieczeń społecznych, w zakresie objętym skargą w sprawie niniejszej, nie ma charakteru działalności administracji publicznej. Działalność ta nie podlega zatem kontroli sądów administracyjnych.
W konsekwencji powyższego, przedmiot niniejszej sprawy jak i powyższa skarga nie mieszczą się w katalogu określonym w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na bezczynność zakładu ubezpieczeń społecznych w tym przedmiocie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Nie można jednocześnie zgodzić się z zarzutem skarżącej, iż o zerwaniu układu ratalnego zakład rozstrzyga w drodze decyzji, gdyż stwierdzenie takie nie znajduje oparcia w obowiązującym prawie. Wskazać bowiem należy, iż stosownie do treści art. 29 ust. 1a ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz. U. z 1998 roku, Nr 137, poz. 887 ze zm.) odroczenie terminu płatności należności z tytułu składek oraz rozłożenie należności na raty następuje w formie umowy, co oznacza, iż organ nie ma obowiązku wydania decyzji administracyjnej w przypadku niedotrzymania warunków takiej umowy przez jedną ze stron.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.