Uzasadnienie
A. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Rektora Wyższej Szkoły "A" w Ł. polegającą na nierozpoznaniu wniosków o stypendium. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt III SAB/Łd 6/13.
Na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2013 r. Sąd postanowił wyłączyć do odrębnego rozpoznania m.in. skargę A. J. na bezczynność Rektora Wyższej Szkoły "A" w Ł. polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia 17 października 2012 r. o zwrot opłat za dwa zjazdy, które się nie odbyły. Skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt III SAB/Łd 27/13 (k. 2,3 – wyciąg z protokołu rozprawy).
W uzasadnieniu skargi A. J. wskazała, że nie uzyskała od Rektora Wyższej Szkoły "A" w Ł. odpowiedzi na złożony w dniu 17 października 2012 r. wniosek o zwrot pieniędzy. Do skargi załączyła kserokopię wniosku z dnia 17 października 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zakres właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, na mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obejmuje orzekanie także w sprawach skarg m. in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Tym samym skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania dotyczy spraw, w których organy administracji wydają decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a).
Jak wynika z cytowanych przepisów skarga do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przysługuje zatem tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia (pkt 1-3) i pisemne interpretacje (pkt 4a), oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r., OSK 247/04, ONSAiWSA 2004/2/30).
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Rektora Wyższej Szkoły "A" w Ł. polegającą na nierozpoznaniu wniosku o zwrot opłat za dwa zjazdy, które się nie odbyły.
W związku z takim określeniem przez skarżącą przedmiotu skargi należy stwierdzić, iż w tym zakresie niemożliwe jest złożenie skargi do sądu administracyjnego.
Zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Bezczynność zachodzi wówczas, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności z zakresu administracji publicznej. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim ustalenie, że bezczynności dopuścił się organ właściwy w sprawie, zobowiązany na gruncie odpowiednich przepisów do podjęcia stosownego działania, a ponadto istniała podstawa prawna do określonego zachowania się organu wobec żądania strony.
Gdy chodzi o zarzucaną Rektorowi "A" bezczynność w rozpoznaniu żądania zwrotu wydatków poniesionych z dwukrotnym przyjazdem na zajęcia, które się nie odbyły należy zauważyć, że brak jest przepisów prawa materialnego, które nakazywałyby rozstrzygnięcie takiego żądania w trybie administracyjnym w formie decyzji, postanowienia lub innego aktu z zakresu administracji publicznej. Czynność taka nie mieści się zatem w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. i nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu tego przepisu.
O dopuszczalności orzekania przez sąd administracyjny w sprawie bezczynności organu można mówić wyłącznie wtedy, gdy zaskarżony organ, mimo ustawowego obowiązku, nie podejmuje w terminie określonym w k.p.a. rozstrzygnięcia, podlegającego sądowoadministracyjnej kontroli (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt I OSK 517/10, publ. CBOIS).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na marginesie wyjaśnić należy, że roszczenie takie ma charakter cywilnoprawny i może być dochodzone przed sądem powszechnym.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.
k.p.