Uzasadnienie
W dniu 27 maja 2009 roku S. K. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł.w przedmiocie niewydania decyzji przyznającej równoważnik za remont lokalu mieszkalnego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 czerwca 2009 roku wezwano skarżącego do wykazania, iż przed złożeniem skargi do sądu wystąpił, w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), do organu administracji publicznej wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. Termin do wykonania zarządzenia zakreślono na 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący odebrał powyższe zarządzenie w dniu 6 lipca 2009 roku i w zakreślonym terminie nie wykonał nałożonego na niego obowiązku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność takim środkiem jest zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 k.p.a.).
Z akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi S.K. jest bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. W tej sytuacji skarżący, przed wniesieniem skargi do sądu, zobligowany był wystąpić z zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie.
W myśl art. 17 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są:
w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej; w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie; w stosunku do innych organów administracji publicznej niż wymienione wyżej - odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością.
W treści art. 6a ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2007 roku, Nr 43, poz. 277 ze zm.) ustawodawca wskazał, iż w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji organami wyższego stopnia są:
- 1) w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Policji - komendant wojewódzki Policji;
1a) w stosunku do komendanta rejonowego Policji - Komendant Stołeczny Policji;
- 2) w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji - Komendant Główny Policji.
Uznać zatem należy, iż w niniejszej sprawie skarżący powinien był się zwrócić do Komendanta Głównego Policji. Skoro skarżący nie wniósł zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. to oznacza, że nie spełnił warunku koniecznego do skutecznego wniesienia skargi.
Niewyczerpanie środków zaskarżenia powoduje, iż skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Zaś w myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 punkt 6 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
D.T