Uzasadnienie
W dniu 23 stycznia 2009 r. T. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu
Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody Ł. w przedmiocie wydania dowodu osobistego. Jako adres do korespondencji skarżący wskazał Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej Ł., ul. [...]
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej odrzucenie.
Z uwagi na niemożność nadania sprawie dalszego biegu spowodowaną brakiem adresu skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SAB/Łd 8/09 zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)-zwanej dalej p.p.s.a.
Wobec treści pisma procesowego M. C. (matki skarżącego) z dnia 11 czerwca 2011 r. Przewodniczący Wydziału III zarządzeniem z dnia 9 czerwca 2011 r. zarządził doręczenie skarżącemu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SAB/Ds. 8/09 na adres [...]
Odpis powyższego postanowienia został doręczony skarżącemu do rąk własnych w dniu 22 czerwca 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 77 akt sądowych). Wraz z doręczeniem skarżący został pouczony o obowiązku zawiadomienia Sądu o każdej zmianie swego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby, oraz że w razie zaniedbania tego obowiązku pismo sądowe pozostawione zostanie w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia chyba, że nowy adres jest Sądowi znany.
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt III SAB/Łd 8/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie. Sprawa została wpisana do repertorium SAB pod nowy nr – sygn. akt III SAB/Łd 31/11.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skargo na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 a.
Skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzję, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Bezczynność organu zachodzi, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonej prawem czynności nie podejmuje jej w terminie prawem przewidzianym. Celem wprowadzenia do kognicji sądów administracyjnych skargi na bezczynność było wyposażenie jednostki w środek prawny, którego zastosowanie skutkowałoby podjęciem przez organ przewidzianego prawem działania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wydanie 3, Warszawa 2009. s. 40).
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienia skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie z treści wniesionej skargi wynika, iż T. C. skarży bezczynność Wojewody Ł. polegającą na niewydaniu dowodu osobistego.
W myśl art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.) dowód osobisty wydaje właściwy organ gminy. W rozumieniu niniejszej ustawy organem gminy jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta.
Właściwość miejscową organu, o którym mowa w ust. 1 ustala się według miejsca pobytu stałego osoby ubiegającej się o wydanie dowodu osobistego, a w razie braku takiego miejsca – według ostatniego miejsce pobytu stałego tej osoby (art. 45 ust. 2 ustawy).
Natomiast wojewoda, zgodnie z treścią art. 50 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jest organem odwoławczym od orzeczeń administracyjnych wydanych przez organy gminy na podstawie w/w ustawy. Jest również organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – dalej Kpa., właściwym do rozpoznania zażalenia strony postępowania na niezałatwienie sprawy w terminach, o których mowa w art. 35 i art. 36 Kpa.
Z powyższych przepisów wynika zatem, iż warunkiem powstania po stronie wojewody obowiązku podjęcia określonych działań w sprawie dotyczącej wydania dowodu osobistego jest uprzednie wniesienie przez stronę odwołania od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji bądź wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 Kpa.
Z treści wniesionej skargi nie wynika natomiast, że w sprawie dotyczącej wydania T.C. dowodu osobistego wydana została decyzja organu pierwszej instancji, oraz że skarżący wniósł od takiej decyzji odwołanie. Z akt sprawy nie wynika również aby skarżący wniósł do Wojewody Ł. zażalenie w trybie art. 37 § 1 Kpa.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę.