Uzasadnienie
Pismem z 12 sierpnia 2013 r. M. G. złożył skargę na bezczynność organu – [...] Ośrodka Geodezji – w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o rozgraniczenie nieruchomości. W kolejnym piśmie z 5 września 2013 r., wniesionym w odpowiedzi na wezwanie sądu, skarżący wyjaśnił, że złożył skargę na bezczynność organu lub na przewlekłe prowadzenie postępowania w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270; dalej "p.p.s.a."), a organem którego skarga dotyczy jest Prezydent Miasta Ł. Poinformował ponadto, że 5 września 2013 r. złożył zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w trybie art. 37 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.).
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o jej odrzucenie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Organ wskazał, że z wyjaśnień złożonych przez stronę wynika, że zażalenie na bezczynność organu w trybie art. 37 k.p.a. zostało wniesione 9 września 2013 r., to jest już po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, co nastąpiło 12 sierpnia 2013 r. Wniesienie skargi bez uprzedniego wyczerpania środków odwoławczych prowadzi zaś do odrzucenia skargi na podstawie powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Prezydent podniósł ponadto, że nawet gdyby uznać, że skarga jest dopuszczalna, to i tak podlegałaby oddaleniu jako bezzasadna. Organ wskazał, że postępowanie administracyjne wszczęte na podstawie wniosku strony z 3 kwietnia 2013 r. zostało załatwione – wniosek został pozostawiony bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Informację o tym fakcie przekazano skarżącemu w piśmie z 30 lipca 2013 r. W tej sytuacji, zdaniem organu, nie można przyjmować, że pozostawiając wniosek bez rozpoznania pozostawał w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4a. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (por. Andrzej Kabat w: Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2013, wydanie V, teza 40 komentarza do art. 3).
Z kolei termin "przewlekłe prowadzenie postępowania", użyty w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wskazuje, że nowa skarga dotyczy tylko tych aktów lub czynności określonych w wymienionym przepisie, które są wydawane lub podejmowane w toku prowadzonego postępowania. Jedynie bowiem w tych wypadkach ustawy procesowe określają termin załatwienia sprawy stanowiący podstawę do stwierdzenia, czy stronie przysługuje skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania, czy skarga na bezczynność (por. Andrzej Kabat..., teza 37 komentarza do art. 3). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o przewlekłości postępowania można mówić wówczas, gdy organ nie podejmuje żadnych działań, uwzględniając czas niezbędny do ich podjęcia, a więc, gdy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne z przyczyn leżących po stronie organu.
Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Natomiast przepis art. 37 § 1 k.p.a., stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Z treści powyższych przepisów wynika zatem, że przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania sprowadza się do tego, że skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 § 1 k.p.a., to jest: powinien wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie.
W niniejszej sprawie skarżący wezwany do złożenia wyjaśnień przyznał, że przed wniesieniem skargi do sądu nie wyczerpał trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Dopiero bowiem po doręczeniu wezwania Sądu do wykazania wyczerpania ww. trybu, które nastąpiło 4 września 2013 r. (potwierdzenie odbioru przesyłki – k. 9 akt sądowych), złożył stosowne zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.
Reasumując, skoro M. G. przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpał trybu zaskarżenia, ustanowionego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, to jest: nie złożył zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. do organu wyższego stopnia, uznać należy, że nie dochował zasadniczego warunku dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w cytowanym wyżej art. 52 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji k.p.