Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] (data wpływu do organu 23 września 2020 r.) H. G. za pośrednictwem Komendanta Miejskiego Policji w Ł. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w sprawie swojego wniosku o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz urlop dodatkowy należnego jej w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Pismem z dnia 28 września skarga została przekazana Komendantowi Wojewódzkiemu Policji. W dniu 27 października 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. przesłał skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Jak wynika z załączonych akt, w dniu 27 lutego 2004 r. H. G. została zwolniona ze służby w Policji, którą pełniła w Komendzie Miejskiej Policji w Ł. Funkcjonariuszce wypłacono ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz urlop dodatkowy za lata 2002 -2004 w łącznym wymiarze 117 dni.
Wnioskiem z dnia 19 listopada 2018 r., który wpłynął do Komendy Miejskiej Policji w Ł. z w dniu 27 listopada 2018 r. H. G. zwróciła się do Komendanta Miejskiego Policji w Ł. o ponowne ustalenie wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz urlop dodatkowy za lata 2003-2004 w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. oraz wypłatę różnicy między kwotą należną a kwotą wypłaconą w roku 2004 na podstawie niekonstytucyjnego art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji wraz z należnymi odsetkami ustawowymi. W uzasadnieniu wniosku powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, w którym Trybunał orzekł, że art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Odpowiedzi na powyższy wniosek udzielił Komendant Wojewódzki Policji w Ł., który pismem z dnia 3 stycznia 2019 r., poinformował wnioskodawczynię, że z uwagi na konieczność stosowania tych samych zasad interpretacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 w stosunku do wszystkich funkcjonariuszy w stanie spoczynku, którzy wystąpili z żądaniem wyrównania wypłaty ekwiwalentu pieniężnego, dalsze czynności w przedmiotowym zakresie realizowane będą po uzyskaniu interpretacji, nie później niż do dnia 31 marca 2019 r. Powyższe pismo zostało doręczone stronie w dniu 17 stycznia 2019 r.
Pismem z dnia 15 marca 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. powiadomił H. G., że z uwagi na brak w aktualnym stanie prawnym niezbędnych regulacji, jej wniosek nie może być obecnie rozpatrzony. Równocześnie zaznaczył, że niezwłocznie po wejściu w życie regulacji określających sposób ustalania wysokości omawianego ekwiwalentu właściwy organ Policji będzie zobligowany do załatwienia przedmiotowej sprawy. Powyższe pismo zostało doręczone stronie w dniu 29 marca 2019 r.
Pismem z dnia 30 lipca 2020 r. H. G. skierowała do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. ponaglenie, wnosząc o stwierdzenie bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w sprawie rozpatrzenia jej wniosku z dnia 19 listopada 2018 r. o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, niezwłoczne załatwienie sprawy zgodnie z przepisami k.p.a., wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności organu. Ponaglenie wpłynęło do Komendy Wojewódzkiej Policji w dniu 7 sierpnia 2020 r. (data wpływu na odwrocie pierwszej strony ponaglenia).
Pismem z dnia 10 sierpnia 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. zawiadomił stronę, powołując się na art. 6a ust. 1 ustawy o Policji, że wniosek o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz urlop dodatkowy został przekazany do organu właściwego do jego rozpoznania, tj. Komendanta Miejskiego Policji w Ł. Jednocześnie wskazano, że w MSWiA został przygotowany projekt ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych realizujący wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt [...], który w dniu 24 lipca 2020 r. został uchwalony przez Sejm.
W związku z powyższym niezwłocznie po wejściu życie cyt. ustawy organ właściwy do załatwienia sprawy rozpozna wniosek wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone stronie w dniu 28 sierpnia 2020 r.
Postanowieniem z dnia [...] Komendant Główny Policji uznał, że Komendant Wojewódzki Policji w Ł. nie pozostawał w bezczynności. Stwierdził, że aktualnym stanie prawnym, organ rozpatrując kwestię wypłaty ekwiwalentu może powstrzymać się przed rozstrzygnięciem do czasu zakończenia prac legislacyjnych nad daną kwestią.
W dniu 21 września 2020 r. H. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w sprawie wniosku o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz urlop dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Skarżąca wniosła o:
- - zobowiązanie organu do dokonania czynności wypłaty ww. należności w określonym terminie wraz z ustawowymi odsetkami;
- - przyznanie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 154 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a;
- - stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Skarżąca zarzuciła Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Ł. uniemożliwienie zrealizowania zagwarantowanego w art. 66 ust. 2 Konstytucji RP prawa funkcjonariusza do urlopu wypoczynkowego w formie ekwiwalentu z tytułu jego niewykorzystania, pod pozorem konieczności oczekiwania na ustanowienie przez ustawodawcę przepisu określającego, w jaki sposób należy obliczać wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop oraz naruszenie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z art. 115a ustawy o Policji poprzez uchylanie się do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
W uzasadnieniu skargi skarżąca opisując dotychczasowy przebieg postępowania wskazała, że do dnia dzisiejszego, organ do którego złożyła wniosek wszczynający postępowanie administracyjnie nie wydał decyzji i nie podjął żadnych czynności w celu zaspokojenia zgłoszonych roszczeń. Skarżąca podała, że nie została także zawiadomiona o faktycznych przyczynach zwłoki, ani o ewentualnym nowym terminie załatwienia sprawy oraz o prawie do wniesienia ponaglenia - do czego jednoznacznie obliguje art. 36 § 1 k.p.a. Na gruncie przepisów postępowania administracyjnego brak jest okoliczności usprawiedliwiających powstrzymanie się od niezwłocznego działania organu. Jeżeli z takich, czy innych powodów organ nie znajduje podstaw prawnych do pozytywnego załatwienia sprawy winien wydać decyzję odmowną, czego jednak dotychczas nie uczynił.
Odwołując się orzecznictwa sądowoadministracyjnego skarżąca podkreśliła, że celem skargi na bezczynność jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. Przy badaniu skargi nie ma znaczenia z jakich powodów akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ był zobowiązany do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.
Odwołując się do treści wyroku TK z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 skarżąca podkreśliła, że ekwiwalent pieniężny przyznawany jest w sytuacji zwolnienia funkcjonariusza ze służby, zaś celem tej regulacji, w kwestionowanym zakresie, jest zrekompensowanie funkcjonariuszowi faktycznej niemożności wykorzystania przysługującego mu urlopu, co stanowi urzeczywistnienie konstytucyjnie zagwarantowanych corocznych płatnych urlopów. Ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy jest "zastępczą formą" wykorzystania urlopu w sytuacji zwolnienia ze służby, która powoduje prawną i faktyczną niemożliwość realizacji tych świadczeń w naturze. Innymi słowy, po ustaniu stosunku służby, prawo do urlopu przekształca się w świadczenie pieniężne, będące, jak sama nazwa wskazuje, jego ekwiwalentem. Obowiązek wypłaty obciąża Policję (pracodawcę), ponieważ w czasie służby w tej formacji funkcjonariusz nabył powyższe uprawnienia, których z powodu wykonywania obowiązków służbowych nie mógł zrealizować w naturze (...).
Świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Interpretację taką wspiera także treść art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który ustala wysokość uposażenia przysługującego policjantowi w razie wykorzystania urlopu. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze. Zdaniem Trybunału przyjęcie w art. 115a ustawy o Policji wskaźnika 1/30 części miesięcznego uposażenia policjanta oznacza, że wypłacanej policjantowi należności za jeden dzień niewykorzystanego urlopu nie można nazwać rekompensatą ekwiwalentną, co prowadzi do naruszenia "istoty" corocznego płatnego urlopu chronionego przez art. 66 ust. 2 Konstytucji, zgodnie z którym to przepisem, pracownik ma prawo do określonych w ustawie dni wolnych od pracy i corocznych płatnych urlopów, zaś maksymalne normy czasu pracy określa ustawa.
Reasumując skarżąca podniosła, że organ winien dokonać wyliczenia i wypłaty części należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz urlop dodatkowy na podstawie art. 115a ustawy o Policji uwzględniając treść art. 66 ust. 2 Konstytucji RP. Przepisy te, zdaniem skarżącej stanowią wystarczającą podstawę prawną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, oddalenie wniosku o zasądzenie sumy pieniężnej na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a., stwierdzenie, że Komendant Wojewódzki Policji w Ł. nie dopuścił się bezczynności i że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wskazał, że w dniu 1 października 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ustawy o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 1610). Komendant Miejski Policji w Ł. decyzją z dnia [...] po rozpoznaniu wniosku z dnia 19 listopada 2018 r., odmówił wypłaty H. G. wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany do dnia zwolnienia ze służby w Policji urlop wypoczynkowy i dodatkowy, co uzasadnia, w ocenie organu umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Powyższa decyzja została doręczona skarżącej w dniu 14 października 2020 r.
Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty postawione w skardze dotyczące bezczynności organu. Organ podkreślił, że podjął wszelkie możliwe czynności zmierzające do zakończenia sprawy, w tym powiadomił wnioskodawcę o braku możliwości rozpatrzenia wniosku z dnia 19 listopada 2018 r. z uwagi na brak podstaw prawnych, które umożliwiłyby przeliczenie i wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, jak również wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 31 marca 2019 r. Organ zaznaczył, że nie uzyskał wytycznych co do sposobu naliczania ekwiwalentu, a pismem z dnia 15 marca 2019 r. poinformował skarżącą, że sprawa zostanie rozpatrzona niezwłocznie po wejściu w życie regulacji określającej sposób ustalenia wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w okresie pełnienia służby.
Do dnia 14 sierpnia 2020 r. ustawodawca nie ustanowił przepisu prawa, w którym zostałby wskazany sposób, w jaki należy dokonywać naliczeń wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, a także kręgu podmiotów, których przeliczenie będzie dotyczyło. Z uwagi na przedłużający się okres wydania stosownych przepisów Komendant Wojewódzki Policji w Ł. zakończył sprawę w przedmiocie wniosku z dnia 19 listopada 2018 r. przesyłając wniosek do załatwienia Komendantowi Miejskiemu Policji w Ł., który jako organ właściwy w sprawie niezwłocznie po wejściu życie przepisów, tj. w dniu 1 października 2020 r. rozstrzygnął wniosek poprzez wydanie wskazanej powyżej decyzji.
Reasumując organ podkreślił, że o bezczynności organu można mówić wówczas gdy prawnie ustalonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu ani nie podejmuje innej stosownej czynności. W niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w Ł. zawiadamiając skarżącą o sposobie realizacji żądania oraz przesunięciu terminu załatwienia sprawy podjął w prawnie ustalonym terminie czynność zmierzającą do załatwienia sprawy będącej przedmiotem wniosku. Z uwagi na przedłużający się okres braku regulacji prawnych stanowiących podstawę do rozstrzygnięcia wniosku Komendant Wojewódzki Policji w Ł. zakończył postępowanie, tj. przekazał wniosek z dnia 19 listopada 2018 r. Komendantowi Miejskiemu Policji w Ł. jako organowi właściwemu do jego rozpoznania, który rozpoznał wniosek w oparciu o obowiązujące od dnia 1 października 2020 r. przepisy prawa.
W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w Ł. nie pozostawał w bezczynności, a okoliczność wydania przez organ pierwszej instancji decyzji w przedmiotowej sprawie uzasadnia umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Organ podkreślił, że informował skarżącą o przyczynach niemożności rozpoznania wniosku z dnia 19 listopada 2018 r. w ówcześnie obowiązującym stanie prawnym. Działanie organu nie wynikało ze złej woli ani nie przesądza o lekceważącym traktowaniu skarżącej i ciążących na organie obowiązkach.
W dniu 25 listopada 2020 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącej z dnia 19 listopada 2020 r., w którym w odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżąca oświadczyła, że podtrzymuje skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...]. Skarżąca podkreśliła, że w okresie od dnia 19 listopada 2018 r., tj. daty złożenia wniosku o wyrównanie ekwiwalentu na niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz urlop dodatkowy do dnia 8 października 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. nie podjął w niniejszej sprawie czynności materialno -technicznej pomimo, że był do tego zobowiązany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Na wstępie wskazać należy, że sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym bez przeprowadzenia rozprawy i udziału stron, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zastrzeżeniem art. 57a.
Zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W niniejszej sprawie skarga została poprzedzona ponagleniem złożonym w trybie art. 37 k.p.a., które skierowane zostało do właściwego organu. Został zatem spełniony wymóg wynikający z art. 53 § 2b p.p.s.a.
Na wstępie wyjaśnić należy, że pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym w art. 36 § 1 tej ustawy. Z powyższego wynika, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie wyznaczonym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Pod pojęciem "załatwienie sprawy" należy przy tym rozumieć wydanie w sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego lub formalnoprawnego, kończącego postępowanie administracyjne w rozpatrywanej przez organ sprawie.
W kontekście przedstawionych powyżej uwag podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął w dniu 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (opublik. ONSAiWSA 2020/6/79, OSP 2021/1/5, Lex nr 3022937) uchwałę, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały NSA zaakcentował m.in., że skarga na bezczynność nie może być wnoszona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Zasadniczym bowiem celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności.
Z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych, co wyraża się w tym, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych i dopóki nie nastąpi zmiana powyższego stanowiska sądy administracyjne powinny je respektować.
Wyjaśnić należy, że w zakresie skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, Sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie mają znaczenia przyczyny, z powodu których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność lub przewlekłość organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu, czy też spowodowana była przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany.
Istota skargi na bezczynność polega na tym, że Sąd uwzględniając skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność.
Tym samym, jeżeli przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje być w bezczynności.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca złożyła skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł..
Rozpoznając sprawę Sąd stwierdził, że złożona w dniu 21 września 2020 r. skarga na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w przedmiocie wniosku z dnia 19 listopada 2018 r. o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz urlop dodatkowy nie może zostać uwzględniona.
Z akt sprawy wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w Ł. przed wniesieniem przez skarżącą do Sądu skargi na bezczynność, tj. przed dniem 23 września 2020 r. załatwił sprawę w przedmiocie wniosku złożonego przez nią 19 listopada 2018 r. Pismem z dnia 10 sierpnia 2020 r. (doręczonym skarżącej w dniu 28 sierpnia 2020 r.) Komendant Wojewódzki Policji w Ł. działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. zawiadomił skarżącą, że wniosek o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz urlop dodatkowy został przekazany organowi właściwemu do jego rozpoznania, tj. Komendantowi Miejskiemu Policji w Ł. Tak jak w uzasadnieniu zawiadomienia organ wyjaśnił, zgodnie z art. 6a ust. 1 ustawy o Policji, w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest komendant powiatowy (miejski) Policji, a na obszarze m.st.
Warszawy - komendant rejonowy Policji. W postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1, organami wyższego stopnia są w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Policji - komendant wojewódzki Policji (art.6a ust. 2 pkt 1 ustawy). Okolicznością bezsporną jest, że skarżąca przed zwolnieniem pełniła służbę w Komendzie Miejskiej Policji w Ł.., a zatem organem właściwym do rozpoznania jej wniosku o wyrównanie ekwiwalentu w pierwszej instancji był Komendant Miejski Policji w Ł., a nie Komendant Wojewódzki Policji w Ł., choć ten ostatni kierował do niej pisma wyjaśniające brak działania w sprawie.
Należy wskazać, co ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, że pod pojęciem "załatwienia sprawy" należy rozumieć nie tylko wydanie aktu władczego kończącego postępowanie (decyzji, postanowienia), ale również podjęcie działania stosownie do treści art. 65 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. W myśl art. 65 § 1 k.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie.
W świetle wskazanych przepisów organ administracji, oceniając swoją zdolność do załatwienia określonej sprawy, zobligowany jest więc do zbadania kwestii posiadania lub braku właściwości do dokonania danej czynności. Obowiązek kontroli właściwości powinien być realizowany w każdym stadium postępowania od momentu jego wszczęcia do momentu rozstrzygnięcia sprawy. Błędne jej określenie, czy też zaniechanie zbadania przez organ zbadania właściwości, którego następstwem może być jej brak w danej sprawie, powoduje, że decyzja wydana w takim postępowaniu dotknięta jest nieważnością, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 1 (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. Beck, Warszawa 2019 r., s. 439)
Tym samym w świetle przedstawionych powyżej rozważań, zdaniem Sądu brak jest podstaw do uwzględnienia złożonej skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w przedmiocie wniosku z dnia 19 listopada 2018 r. o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz urlop dodatkowy, ponieważ Komendant Wojewódzki Policji w Ł. nie był organem właściwym do rozpoznania wniosku i związku z powyższym nie można mu zarzucić bezczynności w jego rozpoznaniu. Przekazanie podania do organu właściwego nie następuje w formie zaskarżalnego postanowienia, ale w formie zwykłego pisma, które nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Co prawda w rozpoznawanej sprawie przekazanie wniosku skarżącej z dnia 19 listopada 2018 r. do organu właściwego nastąpiło po upływie ponad 20 miesięcy od dnia jego złożenia, tj. w dniu 10 sierpnia 2020 r. jednak okoliczność powyższa nie ma wpływu na ocenę stanu bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. Jak bowiem wskazano powyżej Sąd dokonując oceny zasadności skargi na bezczynność organu czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
Wobec przekazania pismem z dnia 10 sierpnia 2020 r. wniosku skarżącej z dnia 19 listopada 2018 r. według właściwości do Komendanta Miejskiego Policji w Ł., które miało miejsce przed dniem złożenia przez skarżącą skargi brak jest podstaw do przyjęcia, że Komendant Wojewódzki Policji w Ł. pozostawał bezczynny w przedmiocie złożonego w dniu 19 listopada 2018 r. wniosku
O bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. można by mówić wówczas gdyby organ ten oceniając, że nie jest właściwy w sprawie nie przekazał wniosku do właściwego organu w trybie art. 65 § 1 k.p.a. (por. m.in. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2122/14, Lex nr 2082514, z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 348/13. Lex nr 1559709, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt I SAB/Wa 261/18, Lex nr 3025867, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 129/18, Lex nr 2636047). Przekazanie natomiast przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. wniosku skarżącej z dnia 19 listopada 2018 r. według właściwości Komendantowi Miejskiemu Policji w Ł., które jak wynika z zestawienia wskazanych powyżej dat miało miejsce przed wniesieniem do Sądu skargi, wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. Z przedstawionych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.
d.j.