Uzasadnienie
W dniu 16 maja 2007 roku Ł. L. wniósł skargę na bezczynność Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Ł. w przedmiocie braku wydania decyzji administracyjnej w sprawie zmiany imienia i nazwiska.
Zarządzeniem z dnia 30 lipca 2007 roku wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wykazanie wyczerpania przed wniesieniem skargi trybu z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego (pouczając o treści cytowanego przepisu). Jednocześnie przesłano skarżącemu formularz PPF, w związku ze złożonym wnioskiem o prawo pomocy. Wezwanie wraz z formularzem doręczono skarżącemu w dniu 9 sierpnia 2007 roku (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 26 akt sądowych).
W odpowiedzi skarżący nadesłał wypełniony formularz PPF oraz odpis postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] uchylającego postanowienie Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego z dnia [...] w sprawie zawieszenia postępowania o zmianę imienia i nazwiska Ł. L. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2007 roku przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cytowanej ustawy).
Stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Uznając zażalenie za uzasadnione, wyżej wymieniony organ wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 k.p.a.).
Jak już na wstępie wskazano, w niniejszej sprawie skarżący złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi skargę na bezczynność Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Ł. w przedmiocie braku wydania decyzji administracyjnej w sprawie zmiany imienia i nazwiska. Dla dopuszczalności skargi konieczne było zatem wykazanie złożenia, przed wniesieniem skargi, zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do Wojewody [...]. Stosownie bowiem do treści art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 29 września 1986 roku Prawo o aktach stanu cywilnego (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r., Nr 161, poz. 1688 ze zm.), wojewoda jest organem odwoławczym od orzeczeń administracyjnych wydanych na podstawie ustawy.
W związku z powyższym wezwano skarżącego do wykazania wyczerpania trybu z art. 37 § 1 k.p.a. Skarżący nie odpowiedział na powyższe wezwanie, pomimo doręczenia mu w dniu 9 sierpnia 2007 roku wezwania do usunięcia braku skargi i upływu przepisanego terminu. Termin do uzupełnienia braku skargi upłynął w dniu 16 sierpnia 2007 roku. Termin ten jest terminem ustawowym i nie może być skracany ani przedłużany. Wezwanie zostało odebrane osobiście przez skarżącego. Stwierdzić zatem należy, że wezwanie do uzupełnienia braku skargi zostało mu skutecznie doręczone oraz, że został on pouczony o skutkach prawnych jakie wiążą się z niewykonaniem wezwania w terminie.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ustawy).
Na marginesie rozważań godzi się wyjaśnić, że jako dowodu wyczerpania tryby z art. 37 § 1 k.p.a. nie można potraktować postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] nadesłanego przez skarżącego wraz z formularzem PPF. Treść tegoż rozstrzygnięcia dowodzi jedynie, że skarżący zakwestionował w formie zażalenie postanowienie Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Ł. o zawieszeniu postępowania. Jednakże chodzi w tym przypadku o zażalenie, o którym mowa w przepisie art. 141 k.p.a., a zatem środek prawny służący do wzruszenia postanowień wydawanych w toku postępowania - czym innym jest natomiast zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. stanowiące środek dyscyplinujący organ administracji, a jednocześnie warunek dopuszczalności skargi na bezczynność tegoż organu do sądu administracyjnego.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w postanowieniu.
T.G.