Uzasadnienie
A. D. wniósł w dniu 9 lutego 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na działanie Dyrektora Izby Celnej w Ł. w przedmiocie odmowy potwierdzenia przedawnienia zobowiązania.
Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 marca 2011 r. i 15 marca 2011 r. A. D. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie daty wydania i numeru zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na powyższe wezwania skarżący pismami procesowymi z dnia 8 marca 2011 r. i 4 kwietnia 2011 r. oświadczył,że w istocie jego skarga dotyczy bezczynności Dyrektora Izby Celnej w Ł. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 7 czerwca 2011 r. A. D. został wezwany do wykazania wyczerpania trybu z art. 37 § 1 Kpa, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie A. D. oświadczył, że nie korzystał z trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa., gdyż zgodnie z treścią art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz.U. z 1997 r. Nr 23 poz. 117) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy – Ordynacja podatkowa. Skarżący wskazał, iż przepisy działu IV Ordynacji podatkowej nie zawierają przepisów analogicznych do przepis art. 37 § 1Kpa. Dlatego też jedynym przysługującym mu środkiem prawnym jest tryb szczególny skargi, o którym mowa w art. 52 § 3 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 28 lipca 2011 r. skargę A.D. z dnia 9 lutego 2011 r. uznano za skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4.
Dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje zatem wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo innego aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 cyt. ustawy).
Natomiast przepis art. 141 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do ministra właściwego do spraw finansów, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej.
Z treści powyższych przepisów wynika, że dopuszczalność postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność sprowadza się do tego, iż skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, tzn. winien wnieść ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia lub ministra właściwego do spraw finansów na niezałatwienie sprawy w terminie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.