Uzasadnienie
W dniu 15 czerwca 2015 roku R. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania zażalenia z dnia 22 kwietnia 2015 roku.
Zarządzeniem z dnia 14 lipca 2015 roku Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez wykazanie, że przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego wyczerpał środek zaskarżenia na bezczynność organu administracji przez wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do treści art. 37 § 1 K.p.a.
Powyższe zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 20 lipca 2015 roku.
W piśmie procesowym z dnia 27 lipca 2015 roku, pełnomocnik skarżącego odpowiadając na powyższe wezwanie sądu wskazał, że w dniu 22 kwietnia 2015 roku skarżący złożył zażalenie na postanowienie Wójta Gminy Sz. z dnia [...], znak; [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Pomimo prawidłowo wniesionego zażalenia, tj. z zachowaniem przewidzianego w ustawie terminu i ciążącego na organie administracji prawnego obowiązku działania, organ pozostawił wskazane powyżej zażalenie bez rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)-dalej p.p.s.a. wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a.).
W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Stosownie natomiast do treści art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 K.p.a. stanowi przesłankę skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, gdyż jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Warunek ten będzie spełniony niezależnie od zajętego w tym przedmiocie stanowiska organu do którego wniesiono środek prawny przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a. Powołany przepis skutek wniesienia środka zaskarżenia wiąże bowiem jedynie z samym wniesieniem tego środka zaskarżenia, a nie z jego rozpatrzeniem przez organ. Ze względu na charakter środka prawnego przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a., zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinno być załatwione niezwłocznie. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej można zatem wnosić w każdym czasie po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia. Złożenie więc zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
W niniejszej sprawie warunkiem koniecznym dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. było zatem uprzednie, tj. przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Z akt sprawy wynika natomiast, że pełnomocnik skarżącego w odpowiedzi na wezwanie do wykazania, że przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego wyczerpał środek zaskarżenia na bezczynność organu administracji przez złożenie do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa wskazał, że w dniu 22 kwietnia 2015 roku skarżący złożył zażalenie na postanowienie Wójta Gminy Sz. z dnia [...], znak; [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Pomimo prawidłowo wniesionego zażalenia, tj. z zachowaniem przewidzianego w ustawie terminu i ciążącego na organie administracji prawnego obowiązku działania, organ pozostawił zażalenie bez rozpoznania.
Z przedstawionych powyżej okoliczności bezspornie wynika, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Nie można bowiem uznać, że wniesione przez skarżącego w dniu 22 kwietnia 2015 roku zażalenie na postanowienie Wójta Gminy Sz. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego spełniła warunek konieczny do skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania przedmiotowego zażalenia z dnia 22 kwietnia 2015 roku. W zaistniałej sytuacji tylko bowiem uprzednie wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. do usunięcia naruszenia prawa umożliwiałoby stronie skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność tego organu.
Przedstawione okoliczności uniemożliwiają nadanie skardze dalszego biegu i obligują sąd do odrzucenia skargi. Fakt odrzucenia skargi nie zamyka jednak skarżącemu drogi do ponownego wystąpienia ze skargą na bezczynność organu administracji publicznej po wyczerpaniu trybu określonego w art. 37 § 1 K.p.a.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 i w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę odrzucił. O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. a.ł.