Uzasadnienie
W dniu 24 października 2019 roku P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody [...] oraz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w [...] w przedmiocie wniosku z dnia 19 listopada 2018 r. o udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, zakończonego postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] o zwrocie wniosku. Skarżący zaznaczył, iż na ww. postanowienie Wojewody [...] złożone zostało w dniu 15 marca 2019 r. zażalenie, które do chwili obecnej nie zostało rozpoznane. Tym samym strona wniosła o zobowiązanie Wojewody [...],[...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców oraz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do rozpoznania zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie zwrotu wniosku z dnia 19 listopada 2018 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, w terminie 1 miesiąca.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując, że środki zaskarżenia złożone przez stronę wraz z aktami sprawy zostały przekazane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jako organu drugiej instancji właściwego do ich rozpatrzenia. Organ uznał tym samym podniesiony przez skarżącego zarzut bezczynności za nieuzasadniony.
Na terminie rozprawy w dniu 5 lutego 2020 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że podtrzymuje skargę i wyjaśnił, iż skarga dotyczy wyłącznie bezczynności Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w [...], który nie rozpoznał zażalenia skarżącego na postanowienie Wojewody [...] z [...]. Jednocześnie oświadczył, że cofa skargę w zakresie bezczynności Wojewody [...].
Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 5 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyłączył skargę P. K. na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w [...] do odrębnego rozpoznania oraz przedstawił skargę w tym zakresie Przewodniczącemu Wydziału w celu podjęcia dalszych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W niniejszej sprawie, pełnomocnik strony skarżącej na terminie rozprawy w dniu 5 lutego 2020 r. oświadczył, że skarga dotyczy wyłącznie bezczynności Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w [...], cofając jednocześnie skargę w zakresie bezczynności Wojewody [...].
W ocenie Sądu cofnięcie skargi w stosunku do Wojewody [...] jest skuteczne, gdyż stosownie do treści art. 60 p.p.s.a., nie zmierza do obejścia prawa, jak i nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
R.T.