Uzasadnienie
W dniu 21 września 2017r. J. K. wystąpił do Sądu Rejonowego [...] z pozwem przeciwko Izbie Administracji Skarbowej w Ł. o ustalenie istnienia stosunku służby od dnia 1 czerwca 2017r. i przywrócenie do służby w charakterze funkcjonariusza Służby Celno – Skarbowej od dnia 1 czerwca 2017r. na poprzednich warunkach służby i uposażenia.
W uzasadnieniu pozwu podniósł, że od 1993r. pełnił służbę w Służbie Celnej w Ł. na stanowisku eksperta Służby Celnej w stopniu nadkomisarza.
W dniu 31 maja 2017r. J. K. wręczono pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z 31 maja 2017r., w którym poinformowano go, że nie otrzyma propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia. W związku z czym stosunek służbowy ulegnie wygaszeniu z dniem 31 maja 2017r.
W dniu 31 maja 2017r. J. K. wezwał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. do złożenia mu propozycji służby w Służbie Celno – Skarbowej.
W dniu 13 czerwca 2017r. J. K. wezwał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. do usunięcia naruszenia prawa i złożenia mu propozycji służby w Służbie Celno – Skarbowej.
W odpowiedzi na pisma skarżącego z dnia 31 maja 2017r. i 13 czerwca 2017r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. poinformował, że podtrzymuje swoje stanowisko przedstawione w piśmie z dnia 31 maja 2017r.
W dniu 30 czerwca 2017r. J. K. złożył do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zażalenie na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w złożeniu mu propozycji służby w Służbie Celno – Skarbowej. W uzasadnieniu podniósł, że istnieje ustawowy obowiązek złożenia mu propozycji służby w Służbie Celno – Skarbowej w terminie do dnia 31 maja 2017r. Obowiązek ten nie został zrealizowany przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł..
Pismem z dnia 14 lipca 2017r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej poinformował J. K., że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. posiada ustawowe prawo w zakresie rodzaju propozycji jaka jest składana pracownikom i funkcjonariuszom (tj. zatrudnienia na podstawie umowy o pracę albo propozycji pełnienia służby) lub jej braku. Dyrektorzy mają w tym zakresie swobodę działania aby móc dostosować kadrę Krajowej Administracji Skarbowej do potrzeb organizacyjnych nadzorowanych jednostek. W sprawie propozycji służby/pracy nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, w którym stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z czym zażalenia J. K. nie może być rozpatrzone przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.
W uzasadnieniu pozwu skarżący podniósł, że powinien otrzymać propozycję dalszej służby w Służbie Celno – Skarbowej a takiej nie otrzymał.
Postanowieniem z dnia 27 września 2017r. w sprawie [...] Sąd Rejonowy [...] przekazał sprawę J. K. do rozpoznania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej celem rozpoznania i wydania decyzji.
Na wymienione postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł zażalenie.
Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2018r. w spr[...] Sąd Okręgowy [...] zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, iż stwierdził niedopuszczalność drogi sądowej przed sądem powszechnym i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.
W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że roszczenie J. K. stanowi faktycznie skargę na bezczynność Dyrektoria Izby Administracji Skarbowej w Ł. w związku z nieprzedłożeniem mu propozycji dalszej służby w Służbie Celno – Skarbowej. W związku z czym właściwym do rozpoznania tej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.
Na rozprawie w dniu 31 lipca 2018r. J. K. podtrzymał argumentację przedstawioną w pozwie i oświadczył, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. winien mu przedstawić propozycję pełnienia służby w Służbie Celno – Skarbowej.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na tożsamość niniejszej sprawy oraz sprawy III SAB/Łd 23/17.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Zgodnie z treścią art.58 § 1 pkt.4 ustawy z dnia 30 sierpni9a 2002r. Prawo o postępowaniu;przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd odrzuci skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Z wymienionego przepisu wynika, że sąd odrzuca skargę gdy sprawa, tożsama przedmiotowo i podmiotowo, już się toczy przed sądem administracyjnym. Zachodzi wówczas powaga rzeczy osądzonej (res iudicata).
Jak wynika z zebranego materiału dowodowego J. K. faktycznie skarży bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w związku z nieprzedłożeniem mu propozycji służby w Służbie Celno – Skarbowej. Również na rozprawie w dniu 31 lipca 2018r. określił swoje żądanie jako skargę na bezczynność Dyrektora IAS w przedstawieniu mu propozycji dalszej służby w Służbie Celno – Skarbowej. Sprawa taka, tożsama podmiotowo i przedmiotowo, toczy się już w tutejszym sądzie. W dniu 11 sierpnia 2017r. J. K. złożył bowiem skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedstawieniu mu propozycji służby w Służbie Celno – Skarbowej i została ona zarejestrowana pod sygnaturą III SAB/Łd 23/17. Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 31 lipca 2018r. WSA w Łodzi oddalił skargę J. K.. Niniejsza sprawa oraz sprawa III SAB/Łd 23/17 dotyczą tego samego przedmiotu pomiędzy tymi samymi stronami. W sytuacji gdy toczy się już postępowanie sądowe w sprawie III SAB/Łd 23/17 to skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. Mając to na uwadze, na podstawie art.58 § 1 pkt.4 p.p.s.a. sąd odrzucił skargę J. K..
e.o.