Uzasadnienie
W dniu 7 sierpnia 2006 roku Rada Powiatu [...] przekazała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę J. J. na bezczynność Rady Powiatu [...]. Z treści skargi wynika, iż w dniu 5 lutego 2004 roku J. J. złożył do Rady Powiatu [...] środek odwoławczy i do dnia dzisiejszego nie otrzymał w tej sprawie odpowiedzi. Skarżący wskazał, że stosownie do przepisu art. 65 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je do organu właściwego, zawiadamiając o tym wnoszącego.
Ponadto stwierdził, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., Starosta [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. i Wojewoda [...] nie zapewnili mu ochrony prawnej z tytułu posiadania statusu mianowanego pracownika urzędu państwowego i od dnia 1 maja 2004 roku pozostaje bez pracy. Do pisma dołączony został szereg załączników dokumentujących przebieg zatrudnienia J. J. na stanowisku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu [...] wniosła o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, lub ewentualnie jej oddalenie.
W ocenie organu wniesienie w przedmiotowej sprawie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Zdaniem organu skarga J. J. była skargą w rozumieniu art. 227 kodeksu postępowania administracyjnego i zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą jej zaskarżenie do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Ponadto Rada Powiatu [...] wskazała, że wbrew twierdzeniom skarżącego jego skarga na działalność Starosty [...] została wnikliwie zbadana.
W dniu 29 sierpnia 2006 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo skarżącego, w którym wyjaśnił, że jego skarga z dnia 27 czerwca 2006 roku dotyczy bezczynności Rady Powiatu [...] stosownie do wymogu art. 65 i art. 66 kodeksu postępowania administracyjnego, która spowodowała brak decyzji w trybie art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 1982 roku o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. Nr 31, poz. 214 ze zm.) w sprawie uregulowania stosunku pracy w związku ze statusem prawnym osoby odwołanej z funkcji lub stanowiska zawartym w art. 45 ust. 2 cyt. ustawy. Brak decyzji pozbawił go wyczerpania toku instancyjnego środka odwoławczego.
W dniu 2 października 2006 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo Rady Powiatu [...], w którym organ stwierdził, iż skarżący był pracownikiem Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w R., a nie Starostwa Powiatowego w R. Potwierdził to Sąd Okręgowy w P. w wyroku z dnia 21 marca 2006 roku, sygn. akt [...]. W związku z tym J. J. jako pracownik Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w R. powinien był wnieść odwołanie w trybie art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., który jest organem nadrzędnym nad Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w R.. Skarga J. J. była rozpoznawana przez Radę Powiatu [...] zgodnie z jej treścią jako skarga na działanie Starosty wniesiona w trybie art. 227 kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie organu przy rozpoznawaniu przedmiotowej skargi nie mogły mieć zastosowania przepisy art. 65 i 66 kodeksu postępowania administracyjnego.
W piśmie z dnia 20 października 2006 roku zatytułowanym "wyjaśnienie" skarżący stwierdził, że podtrzymuje stanowisko, iż jego skarga z dnia 27 czerwca 2006 roku dotyczy bezczynności Rady Powiatu [...] stosownie do wymogu art. 65 i art. 66 kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie J. J. bezczynność organu spowodowała brak decyzji w trybie art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 1982 roku o pracownikach urzędów państwowych. Brak decyzji pozbawił go wyczerpania toku instancyjnego środka odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy, zostały określone w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 - 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3).
Ponadto sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6), akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7) i bezczynność organów w przypadkach określonych w punkcie 1-4 (pkt 8).
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 powołanej ustawy).
Jak wynika z przytoczonych przepisów rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania J. J., objętego rozpatrywaną skargą, nie mieści się w kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Z treści wniesionej skargi oraz pism złożonych w toku sprawy wynika, iż przedmiotowa skarga dotyczy bezczynności Rady Powiatu [...] stosownie do wymogu art. 65 i 66 kodeksu postępowania administracyjnego, która spowodowała brak decyzji w trybie art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych.
Powyższy przepis art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych w aktualnie obowiązującym brzmieniu wprowadza szczególny tryb odwoławczy we wskazanych w nim sprawach ze stosunku pracy mianowanych urzędników państwowych. Postępowanie odwoławcze przewidziane w art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych można zakwalifikować jako pierwszą administracyjną fazę kontroli decyzji (czynności) dotyczących stosunku mianowanego urzędnika państwowego. Wyczerpanie przez urzędnika mianowanego toku postępowania z powyższego przepisu stanowi, jak się wydaje, warunek wniesienia w sprawach wymienionych w tym przepisie powództwa do sądu pracy. Do niedawna wyczerpanie drogi postępowania przewidzianej w cyt. przepisie stanowiło warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uchylony art. 38 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych stanowił, że od decyzji w sprawach określonych w art. 38 ust. 1 mianowanemu urzędnikowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Przepis ten został uchylony w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. Podstawy normatywne tej reformy zawarte są w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Implementacja uregulowań tworzących nowy system sądownictwa administracyjnego nastąpiła w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271). To właśnie na mocy przepisów wprowadzających sprawy ze stosunku pracy mianowanych urzędników państwowych oraz urzędników służby cywilnej zostały przekazane z drogi postępowania przed sądem administracyjnym do właściwości sądów powszechnych.
Art. 39 ustawy o pracownikach urzędów państwowych ustanawia generalną regułę, w myśl której w sprawach o roszczenia ze stosunku pracy urzędników państwowych bez względu na podstawę ich stosunku pracy właściwy jest sąd pracy. Szczególny tryb postępowania odwoławczego od decyzji wymienionych w art. 38 cyt. ustawy nie jest równoznaczny z wyłączeniem właściwości sądów pracy w tych sprawach. Postępowanie to stanowi jedynie wstępną przedsądową fazę kontroli o charakterze administracyjnym.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.