Uzasadnienie
III SAB/Łd 40/07
W dniu 19 lipca 2007r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga E. D. na bezczynność D. T. w przedmiocie braku udzielenia odpowiedzi na pismo. W uzasadnieniu skarżący wniósł o podjęcie kroków prawnych, które zmobilizują osobę publiczną, jaką jest D. T., by odpowiedziała na kierowane do niego pisma.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Dz 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowanych przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Sąd administracyjny nie jest władny orzekać merytorycznie w danych sprawach, zatem nie ma uprawnienia by wydać orzeczenie przyznające stronie uprawnienia lub obciążające ją jakimś obowiązkiem opartym na obowiązujących przepisach prawa materialnego.
Przedmiotem skargi E. D. jest bezczynność D. T., który pozostawił bez odpowiedzi pismo złożone przez skarżącego. Uwzględniając powołaną powyżej regulację prawą należy wskazać, iż niewątpliwie skarga niniejsza nie dotyczy bezczynności organu administracji publicznej, do którego kontroli uprawnione są sądy administracyjne. Niewątpliwie złożona skarga dotyczy bezczynności osoby fizycznej, zatem podmiotu, który nie jest uprawniony, powołany do rozstrzygania w drodze aktów lub czynności indywidualnych spraw obywateli.
Z powyższych względów oraz wobec jednoznacznej regulacji prawnej zachowanie osoby fizycznej (nawet pełniącej funkcje publiczne) nie podlega kontroli sądów administracyjnych.
Odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego nastąpi w szczególności w wypadku, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych (art. 3 §2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.) lub gdy dotyczy sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 p.p.s.a.) - B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str.157. Z tych samych powodów nastąpi odrzucenie skargi na bezczynność.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.