Uzasadnienie
T. i S.M. pismem z dnia [...] wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. w przedmiocie przeprowadzenia poziomu hałasu w bloku mieszkalnym w K., przy ul. A.
13. Uzasadniając skarżący wskazali, iż pismami z dnia 28 maja 2013 r. oraz z dnia 3 listopada 2014 r. wystąpili do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. o wszczęcie postępowania w sprawie głośnej pracy stacji transformatorowej z rozdzielniami SN i N, umieszczonej na parterze bloku, w którym mieszkają. Pomimo złożonego wniosku postępowanie nie zostało przeprowadzone, a oni sami są zbywani lakonicznymi pismami. W związku z powyższym skarżący wnieśli o: zobowiązanie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, dokonanie kontroli przewlekłości postępowania, zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi administracji grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wnieśli nadto o zasądzenie kosztów postępowania oraz o odsunięcie, na podstawie art. 24 § 3 k.p.a., od prowadzenia ich sprawy, wskazanego imiennie pracownika Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł., z uwagi na wątpliwości, co do jego bezstronności.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie o jej odrzucenie. W obszernym uzasadnieniu organ wskazał na przebieg dotychczasowego postępowania, w szczególności na korespondencję kierowaną do skarżących, jak i właściciela spornej stacji transformatorowej oraz podejmowane w sprawie działania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Zakres właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270)- zwaną dalej: p.p.s.a.
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.
Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Bezczynność organu administracji publicznej ma natomiast miejsce wówczas, gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo, lecz tego nie czyni. Dotyczy to zatem sytuacji, gdy przepis prawa przewiduje działania organu w formie decyzji, postanowienia lub podjęcia stosownej czynności z zakresu administracji publicznej, zaś organ nie załatwia sprawy w formie prawem przewidzianej. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony, zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej (por. wyrok NSA z z dnia 5 lutego 1999 r., I SAB 90/98; z dnia 13 czerwca 2001 r., IV SA 961/99- www.cbois.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie, skarżący skarżą bezczynność Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. w sprawie przeprowadzenia poziomu hałasu w bloku mieszkalnym w K., przy ul. A. 13, wytwarzanego przez znajdującą się we wskazanym miejscu stację transformatorową z rozdzielniami SN i N, o co skarżący wnosili pismami z dnia 28 maja 2013 r. oraz z dnia 3 listopada 2014 r.
W ocenie Sądu forma załatwienia żądania skarżących poprzez sam pomiar hałasu nie stanowi żadnego z aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., dlatego też nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z tego powodu powyższa skarga nie przysługuje także na bezczynność organu, bowiem zakres skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w świetle których zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej.
W tym stanie rzeczy niniejsza sprawa nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zatem skarga na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w sprawie pomiaru poziomu hałasu, która nie odpowiada wskazanym powyżej wymogom jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Ponadto, co istotne podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym postanowieniem z dnia 16 lutego 2017 r., III SAB/Łd 34/16 odrzucił skargę T.M. i S.M. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., tożsamą pod względem przedmiotowym ze skargą niniejszą.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
D.CZ.